MENUMENU

Geloof, vast vertrouwen, zeker weten

Afgelopen week is mijn vader overleden. Op 94-jarige leeftijd. Op de voorkant van de liturgie van de uitvaartdienst stond een uitgestoken hand naar het Licht en deze tekst. Geloof, vast vertrouwen, zeker weten.

Genen

Mijn broers en zus en ik hebben veel met elkaar gepraat de afgelopen week. Het gesprek ging regelmatig over onze ‘genen’. De uiterlijke kenmerken die we hebben meegekregen. De één wat duidelijker dan de ander. Maar vooral ook onze karaktereigenschappen. Wat kwam van moeders kant en wat van vader.

Positief

Ik noemde ook wat ik graag had wíllen meekrijgen, maar wat blijkbaar niet in mijn genen paste. En dat is de positiviteit van mijn vader. Mijn somberheid en aanleg voor depressiviteit komt absoluut niet van hem.

Dwangarbeider

Het ergste wat mijn vader heeft meegemaakt, is denk ik de Tweede Wereldoorlog. Als 18-jarige jongeman moest hij in 1943 verplicht aan het werk in Duitsland. Twee jaar was hij ver verwijderd van familie en vrienden, moest hij aan het werk op een scheepswerf, verbleef hij een aantal maanden in barakken in een kamp met voornamelijk Russische krijgsgevangenen en maakte hij bombardementen mee.

Allemaal mensen

Hij heeft daar veel over verteld. Maar nooit in negatieve zin. Hij vertelde wat die vreselijke periode hem had opgeleverd. De kameraadschap onder elkaar bijvoorbeeld. Er zijn vriendschappen voor het leven door ontstaan. En als hij het over de bombardementen had, die de plaatselijke Duitse bevolking vooral had getroffen, zei hij: “het is dan zogenaamd je vijand, maar dat is het niet! Het zijn allemaal ménsen!”

En hij heeft zijn hele leven God gedankt dat hij in die periode ‘gespaard’ is en weer veilig is thuis gekomen.

Geloof

Ook later, in moeilijke periodes in zijn leven of in ons gezin, was hij degene die weer vooruit keek. Hij heeft een aantal zware operaties ondergaan en vooraf was hij altijd de rust zelve. “Zie je er tegenop pa?” “Nee hoor. Het komt zoals het komt. Ik hoop natuurlijk dat ik er goed door kom. Maar weet dat als het niet goed gaat, het ook goed is!”

Vast vertrouwen

En dat was ook wat hij de laatste maanden zei. Zijn lichaam was ‘af’ en zijn geheugen werd tot zijn eigen verdriet steeds minder. Elke keer als we bij hem waren geweest, zei hij bij het afscheid: “als het afgelopen is, dan weet je dat het goed is hè? Ik weet waar ik heen ga!”

Zeker weten

Mijn vader verstond de levenskunst om zelfs uit het negatieve iets positiefs mee te nemen. Dat zit bij mij  niet automatisch in de genen. Maar mijn vader heeft het me zo goed voorgeleefd, dat ik hoop dat ik daar voor de rest van míjn leven op terug kan grijpen. Het was een intens leven vol van Geloof, Hoop en Liefde.

Deel dit verhaal:
Marleen Samplonius-Ottens

Geschreven door:

Thema: Blog
3 augustus 2018

0 x gelezen
Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars