MENUMENU

Gestrand op de bank

Op een ochtend was ik gestrand op de bank en kon alleen nog huilen. Mijn schouder weigerde dienst en ik was in paniek, ik moest nog zoveel doen… Maar de laatste druppel was opgedroogd en de stapel servies moest ik uit mijn handen laten vallen.

Mijn hart ligt bij pionieren, het experimenteren, creatief bezig zijn en buiten de lijntjes schilderen. Maar tegelijk ligt er mijn kwetsbaarheid, want ik wil ook zo graag dat het allemaal lukt. Alle doelen die ik me had gesteld in mijn werk, drukten zwaar op mijn schouders. Het was toch logisch dat ik daar verantwoordelijk voor was en ik er alles aan zou doen om dat te bereiken, al wist ik soms niet hoe?

Nu ik alles los moet laten en het donker mij omarmt,
alle grond is weggeslagen, moe gestreden en gestrand.

Het lukt niet meer

Waarom was het zo moeilijk om kwetsbaar te durven zijn en te zeggen: het lukt me niet meer? Wat is dat stemmetje in mij dat perfect wil zijn? Waarom is het zo lastig om af en toe te mislukken? In 2014 maakte ik de theatervoorstelling Geluk(t), het ging over perfectie nastreven, over maakbaarheid en gelukt zijn. Het is heel komisch als op toneel diverse pogingen mislukken, maar in het echt is het vaak slikken. Wat wilde ik graag een goede werknemer zijn, maar ook een goede moeder, een goede vriendin, zus, dochter en ex.

Kostbaar zijn

Mogen we in de kerk mislukken? Bij één van de cursusavonden voor gescheiden mensen, lieten we allemaal een bordje vallen, legden onze scherven voor ons neer en waren stil. Ik blijf hopen dat de kerk juist de plek is waar je mag zijn met al je scherven. Niet omdat God alles wel weer vergeeft, maar omdat we in Gods ogen kostbaar zijn. Ironisch genoeg vergat ik in die drukste periode juist te bidden. Want is dat niet dat we soms mogen wachten, wakker, in vertrouwen? Het land even braak laten liggen. Bleibet hier und wachet mit mir, wachet und betet. Stil en kwetsbaar zijn voor God, het even niet meer weten.

En daar zat ik op de bank, en wachtte, op een stem van Liefde die mij zou zeggen dat ik er nog steeds mocht zijn.

 

Nu ik zie dat op het nulpunt, ik door de leegte wordt gered,
en verbaasd ben hoeveel liefde, zich altijd weer naar buiten vecht. (Stef Bos)

Deze blog verscheen eerder in magazine Petrus. Dit magazine vertelt hoe mensen geloof, hoop en liefde vinden. Word gratis lid en ontvang het blad vier keer per jaar in je brievenbus.

Foto: Unsplash

6 reacties op “Gestrand op de bank
  1. Gelland schreef:

    Momenteel wordt ik behandeld voor PTSS en depressies. Gelukkig heb ik geleerd dat wanneer je je kwetsbaar opstelde je er niet alleen voor hoeft te staan. Zo langzamerhand besef ik ook dat er waarschijnlijk ook nog een achterliggende oorzaak is voor mijn problemen. Natuurlijk is er in mijn leven veel fout gelopen en stapelden vanaf mijn kindertijd trauma na trauma zich op. Nu, in mijn 58ste levensjaar moet ik uit de scherven weer een nieuw leven op gaan bouwen. Ook ik ben perfectionist. Zie alles en weet wat er in me b Sen omgaat doordat ik ook nog HSP-er ben. Ik onthoud veel en kom later bij mensen op dingen terug die ze zelf waarschijnlijk al lang vergeten zijn. Dat weegt soms ook als een zware last. Vooral wanneer je altijd het goede probeert te doen. Wanneer je dan mensen faalt of afspraken niet nakomt drukt dat als een loden last. Waarschijnlijk heb ik net zoals mijn kinderen last van autisme of vermoedelijk ADD. Dat zorgt er wel voor dat er eindelijk klaarheid komt in mijn bestaan. Puzzelstukjes beginnen langzaam op zijn plek te vallen. Ik kan nu nog maar één iemand falen en dat is mijzelf. Dat geeft lucht en v die lucht heb ik nodig om een betere toekomst op te bouwen en een ander te laten weten dat wanneer ze mij in hun leven willen hebben ik kom met een gebruiksaanwijzing. Gelukkig heb ik momenteel steeds meer mensen in mijn leven met engelengeduld en heel veel liefde. Die zijn er niet zomaar. Die zijn er omdat God weet dat geen mens het alleen kan en sommige mensen contacten onderhouden nu eenmaal ingewikkeld vinden. Fijn om nu juist mensen om me heen te hebben die vasthouden aan dat wat God ook niet laat gaan. Liefde.

    • Rebecca Schoon Rebecca Schoon schreef:

      Veel sterkte ermee, Gelland. Wat een zegen dat er meer mensen in je leven zijn die de kunst verstaan van het steunen, liefhebben. En jij hebt zelf ook vast een boel te geven. Rebecca

  2. Ruth schreef:

    Dankjewel.
    Wat een mooi kwetsbaar blog.
    Zelfs gestrand op de bank nog troostend en inspirerend.
    Zo moeilijk om zelf toch niet stiekum volmaakt te willen zijn.
    Herkenbaar

  3. Marijke schreef:

    Geef vrede door van hand tot hand. 1014 NLB

    Geef vrede door van hand tot hand,
    je moet die schat bewaren.
    Bescherm haar als een tere vlam,
    behoed haar voor gevaren.

    Geef vrede door van hand tot hand,
    met liefde, onze redding.
    Wees vriendelijk in woord en daad,
    bewogen om Gods schepping.

    Geef vrede door van hand tot hand,
    als brood om uit te delen.
    Kijk ieder mens met warmte aan,
    zo kunnen breuken helen.

    De sterke zachte hand zij dank,
    die meer dan troost kan geven.
    Als woorden stokken spreekt de hand,
    in vriendschap, steun en zegen.

    Geef Christus door van hand tot hand,
    zijn liefde schenkt ons leven.
    Geef vrede door, geef haar een kans,
    een schat om uit te delen.

Deel dit verhaal:
Rebecca Schoon

Geschreven door:

Thema: Blog
27 december 2018
Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars