MENUMENU

God is liefde

Zondagse braafheid onder het orgel

Als ik vertel dat ik iedere zondagochtend in de kerk aanschuif, krijg ik vaak heel wat reacties. Mensen hadden ‘dat niet van mij verwacht’ of ze vragen of ik naar een ‘strenge kerk’ ga. Het roept heel veel op bij een heleboel mensen. Soms mooie herinneringen aan de nachtmis met Kerst, het heilige gevoel, de gewijde stilte. Soms nare herinneringen aan strenge donderpreken en een uur lang stil zitten op een houten bank. Ik omschreef het zelf ooit ook eens als ‘zondagse braafheid onder het orgel’. Wat kunnen we als mensen, als gelovigen, elkaar pijn doen, kwetsen, veroordelen, afbranden. Zéker ook in de kerk.

Mijn herinneringen aan de kerk zijn ook niet alleen maar positief. Ik werd op zondag vriendelijk door de andere jongeren toegeknikt als ik de bank in schoof, onder het orgel, waar met grote letters ‘God is liefde’ op stond. Op maandag spuugden dezelfde leeftijdsgenootjes me op het schoolplein voor mijn voeten. Omdat ik er anders uitzag dan zij.

De kerk opgegeven

In mijn tienerjaren gaf ik het op, ik wilde niet meer mee. Een combinatie van de negatieve sfeer die ik daar voelde en het uitgaansleven op zaterdagavond. Ik kon ook wel geloven zonder! De kerk had voor mij afgedaan. ‘Er is geen kerk die bij mij past’, heb ik toen vaak geroepen. Ik snapte niks van anderen die wel gingen, die dat orgel konden aanhoren en keurig in de onbegrijpelijke Bijbel lazen. Maar hoewel ik de kerk volledig losliet, hield ik het geloof vast. Want wat me het meest bijgebleven was waren de woorden boven het orgel: ‘God is liefde’. En zo geloofde ik jarenlang niet in de kerk, maar wel in God.

Geloven in de kerk

Totdat ik, redelijk plotseling, de behoefte weer kreeg, niet aan die kerk van vroeger, maar aan een gemeenschap van medegelovigen.  En ik zocht en vond: een kerk waar ik helemaal mezelf mocht zijn, met mijn rare haar en wilde ideeën. Waar ik niet minder was omdat ik jong was, vrouw was of lang niet naar de kerk gegaan was. Waar ik gewaardeerd werd en op waarde geschat. Waar ik ontdekte hoe fijn het is om samen te zijn, om er voor elkaar te zijn, te luisteren, te vertellen, te inspireren en geïnspireerd te worden. Het leerde mij om weer te geloven in De Kerk, in een groep mensen die allemaal zoeken naar die ene God van liefde. Of dat nu in een gebouw is op zondagochtend, in een park in de stad of op deze website. Een plek waar we proberen elkaar niet te kwetsen, niet te veroordelen en waar we het weer goed maken als we dat tòch doen.

Wees welkom hier, bij deze club, waar we fouten maken en vergeven. Waar we samen zoeken. Mijn Kerk gaat met een nieuwe dominee weer verder op weg, zoekend naar de God van liefde. Zoek je mee?

 

God is liefde

 

 

Reageren

Reacties

Deel dit verhaal:
Geesje Jaakke-den Toonder

Geschreven door:

Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars