MENUMENU

Groeven

De foto staat al heel lang op mijn bureau: een oude man met een gegroefd gezicht en een blik die pijn uitdrukt. Ik heb zijn afscheidsdienst geleid. Ik heb toen ook verteld over die pijn. En elke keer dat ik echt naar zijn foto kijk, voel ik die pijn opnieuw.

Ik kwam graag bij hem. Hij had veel te vertellen en hij stond open voor wat ik had te vertellen. Hij stond open voor het evangelie van Gods liefde. Elk gesprek besloten we met gebed, waarbij we altijd elkaars handen vast hielden.

Warmte, verbondenheid

Dat is niet mijn gewoonte. Maar bij hem wel. En wat ben ik achteraf blij dat ik die vrijheid heb gevoeld en heb genomen. In de naam van de Eeuwige mocht ik hem nabij zijn, heel dichtbij komen. En daar had hij behoefte aan. Aan warmte, verbondenheid. Die was er wel in zijn leven, maar te weinig.

Dat verwondt een mens

Rondom hem waren wel mensen. Maar ergens onderweg creëerden zij afstand, terwijl ze wisten dat hij snakte naar hun nabijheid. En dat snijdt diep. Dat verwondt een mens. Dat veroorzaakt groeven in een gelaat, krassen op de ziel.

Tragedie van het menselijk tekort

Elke keer dat ik echt naar zijn foto kijk, ervaar ik nog steeds de tragedie. Ervaar ik in feite de tragedie van het menselijk tekort, van ons menselijk falen. Dat ook zichtbaar is in dat gezicht. En zo af en toe bid ik: “Heer, ik geloof dat hij bij U is, maar ontferm U over ons, wees ons genadig en maak ons nieuw!”

Foto: Jakob Lawitzki

Reageren

Reacties

Deel dit verhaal:
MijnKerk.nl

Geschreven door:

Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars