Grote, kleine zus

Speelgoed kopen voor je gehandicapte zus, die 29 wordt. En je realiseren dat je dochter van anderhalf binnenkort haar tante inhaalt. Een levensechte blog van Suzanne, die eindigt met een positief Hieperdepiep hoera. Genieten dus...

Een paar weken geleden was ik met mijn dreumes van 1,5 in de speelgoedwinkel. Zo’n verantwoorde, met allemaal educatief, houten en vooral ook ‘stil’ speelgoed. Ik keek mijn ogen uit. Dochter iets minder, die is meestal vooral geïnteresseerd in mijn sleutelbos, de krant en de afstandsbediening. Want wie heeft er nou speelgoed nodig als je sleutels in je mond kunt stoppen en eindeloos op leuke knopjes kunt drukken? Bij de plank met knikkerbanen en rammelaars hoor ik mezelf denken: “Hé, dit is leuk om te onthouden voor de verjaardag van Anne!” En dat is best raar, want Anne, mijn zus, wordt 29.

Ik heb altijd geweten dat dat moment zou komen. Mijn kleine zusje is groot geworden, maar toch ook weer niet. Met haar complexe epilepsie en verstandelijke beperking heeft ze het tot een klein jaartje kleuterklas gered, maar door de jaren heen is haar ontwikkeling steeds meer achteruit gegaan. Nog even, en dan haalt mijn dochtertje haar tante in.

Maar ik werd er niet verdrietig van. Zo’n 15 jaar geleden, toen wel. Toen liep ik in de speelgoedwinkel gefrusteerd te zoeken naar een kado voor mijn zus die 16 zou worden. Sommige pubers krijgen dan een scooter, hebben misschien een vriendje, een sweet sixteen feestje. Maar Anne niet. Eindelijk iets gevonden, stond ik bij de kassa, waar de medewerker me gratis een K3 puzzel erbij aanbood. In mijn frustratie en verdriet snauwde ik haar toe: “Dat kan ze toch helemaal niet!?” Arme kassamevrouw, ze had geen idee.

Samen spelen

Het is geen verdriet dat ik voel dit keer. Maar wat dan wel? Dat weet ik nog niet. Al die jaren wist ik dat dit ging gebeuren. En als dochterlief wat groter is, moet ik gaan uitleggen dat niet iedereen zo’n tante heeft. Dat het niet erg is als haar tante haar naam soms niet weet. Of niet expres haar speelgoed afpakt. Maar dat stel ik nog even uit. Voor nu genieten we er even van dat opa en oma lekker veel speelgoed in huis hebben. En dat ze gezellig samen filmpjes van Nijntje kunnen kijken.
Lieve Anne, jij gaat je eigen weg. Eentje die we niet altijd snappen, en die al 29 jaar vol bochten en omleidingen lijkt te zitten. Maar nu hangen we slingers op en eten we taart. Omdat het kan. Lang, maar vooral gelukkig zal je leven. Hierperdepiep, hoera!

Reageren

Reacties

Deel dit verhaal:
Suzanne Struiksma

Geschreven door:

Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars