MENUMENU

De grote oversteek

De laatste weken voor de grote vakantie zijn aangebroken op de basisschool van mijn jongste. Met de gezellige drukte die daarbij hoort.

De hal ligt al vol met boeken en spullen die moeten worden uitgezocht en schoongemaakt, er zijn nog feestjes te vieren, een laatste vergadering, een sportdag, juffen- en meesterdag…

Groep 8

Dit jaar heeft de afronding van het seizoen helemaal een hectisch – maar wel bijzonder – einde. Mijn jongste gaat de basisschool verlaten. Al maanden is hij daar, samen met zijn klasgenoten, mee bezig.
Eerst was daar de Cito en de zoektocht naar een nieuwe school, die precies bij hem moest passen. Daarnaast de vele festiviteiten, die zo kenmerkend zijn voor het laatste jaar op de basisschool: het kamp, de klassenfeestjes, het verkeersexamen, de voorbereidingen voor de musical. Bijna klaar is hij, mijn kleine, grote man. Klaar voor de grote oversteek van de Basis naar de Middelbare. En hoewel het voor mij als moeder best even slikken is, ben ik er van overtuigd dat hij, dankzij alle goede begeleiding, zijn weg wel vindt.

Zonder doel

Ik moet denken aan een heel andere oversteek. De beelden daarvan projecteren zich weer op mijn netvlies. Mannen, vrouwen, kinderen die uit pure angst hun land ontvluchten en de grote oversteek wagen zonder vooraf uitgestippelde route, zonder kompas, zonder echt doel. Vluchtelingen, die denken dat ze veilig zijn zodra ze maar op een ‘boot’ richting Europa zitten. Die niet weten dat het gevaar dan niet stopt, juist niet. Storm, propvolle boten, mensenhandel, honger, geweld. Hoeveel hebben het niet gered? Unieke mensen, stuk voor stuk, die geen enkele kans hebben gehad. Niet in hun land, niet onderweg.

Uitgestippelde route

Dat doet mij beseffen dat ik heel dankbaar mag zijn dat de route van mijn kind, van elk kind, in het veilige Nederland zo weloverwogen wordt uitgestippeld. Zij hoeven alleen maar blind te varen op hun ‘kompas’. Hoe schrijnend is het te weten dat er even verderop veel jongere kinderen, door de situatie gedwongen, heel snel volwassen moeten worden. Het leven is voor hen geen feest. Dat doet mij tegelijk intens beschamen dat het zo’n enorm probleem blijkt om hen de helpende hand toe te steken. Komt er voor hen die de oversteek wel overleefden ooit een kans op een beter bestaan? O God, ontferm U.

Reageren

Reacties

Deel dit verhaal:
MijnKerk.nl

Geschreven door:

Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars