MENUMENU

Halfvol 1/1

Een kort verhaal in twee delen van Conny Hoogendoorn. Vandaag het eerste deel.

‘Mijn kind komt gelukkig niets tekort. Ze heb alles wat haar hartje begeert. Alleen tijd, dat hebben ze tegenwoordig niet meer, Ilse. En straks heb ik een tuintje op mijn buik. Tja, en dan is het te laat.’ Ze zucht.

Mevrouw Martens werkwoordsvormen zijn niet altijd de juiste en, zeker nu ze zo goed als doof is, praat ze wel een beetje luid, maar in tegenstelling tot haar echtgenoot stoort het Ilse Rodenburg niet. Mevrouw Martens heeft haar ruim twaalf jaar geholpen in de huishouding. Een mens heeft al snel nog maar weinig geheimen voor iemand die de wasmand leegruimt, de badkamer sopt en je keukenkastjes van binnen kent. Ook nadat het werk haar te zwaar werd, is ze iedere woensdag blijven komen. Al jaren. Voor koffie en een praatje. Ze slaat nooit over. Zó lang zal ze het niet meer kunnen doen, denkt Ilse vaak. Ze loopt steeds moeilijker en ze ademt zwaar. De laatste tijd klaagt ze over allerlei pijntjes. Dat deed ze vroeger nooit. Steevast vrolijk, vol met grapjes. Haar glas was altijd halfvol.
‘Ik vind het reuze meevallen, mevrouw Martens. Ze komt toch wanneer ze maar kan. Vorige week zei u nog…’
‘Ach…’ Ze zet een grappig hoog stemmetje op. ‘Sorry ma, Peter is zo druk, ik moet werkelijk alles alleen doen. Dinsdag moet ik naar yoga, woensdag heb Paultje saxofoonles, Cindy moet elke donderdagmiddag naar paardrijden. En zaterdag gaan ze allebei hockeyen. De dagen vliegen om. Maar u hoeft toch niet elke week naar de kerk? U kan best wel een keertje overslaan, toch? Volgende week kom ik echt. Dag ma, ik moet nou ophangen. Dag ma!’

Ze lacht als een hinnikend paard. Ilse geniet ervan. Haar buurvrouw kan haar dochter perfect imiteren. Ze had bij het toneel moeten gaan.

‘Welnee, mevrouw Martens, u mag niet zo overdrijven. Wees eens eerlijk. Ans is een schat van een meid. Maar ze werkt hard. En daar bent u vreselijk trots op! Geeft u het maar toe. Het is fijn dat ze het zo goed hebben. Haar man verdient toch ook heel behoorlijk?’
‘Hij heb een topbaan! Ik maak er ook geen ruzie over. Twee auto’s hebben ze, een koekblik voor Ans en een grote wagen voor hem. En wat een prachtig huis hebben ze, Ilse. Heel modern, veel diezein, zo noemt ze dat, geloof ik. Niet zo gezellig vin’ ik zelf, maar da’s natuurlijk persoonlijk. Ieder zijn smaak, toch? Van de zomer bivakkeerden ze drie weken in Egypte, de hele santenkraam hoorde erbij, ollinkloezif. Al dat buitenlands tegenwoordig! Maar reuze mooi hoor. En van de winter gaan ze vast weer naar Oostenrijk. Ik stelde pas voor een keertje mee te gaan op wintersport. Had je die gezichten moeten zien. Kostelijk! Geintje natuurlijk. Zie je mij met me reumatiek al in de sneeuw zitte? Maar goed, al die luxe heb zijn prijs.’
‘Heeft’, zegt Ilse’s man, ‘Die luxe heeft zijn prijs.’
‘Dat zeg ik, meneer Rodenburg. Geen zorgen, maar al die luxe heb zijn prijs. Het ken niet op, lijkt het soms wel.’
‘Het kán niet op.’
‘Precies!’
‘Hou eens op, lieverd! Kijk jij nou maar televisie. Zo vaak komt mevrouw Martens niet bij ons langs. Ik vind het altijd erg gezellig.’
‘Elke week’, mompelt hij. ’Gezellig.’

Laat haar toch, denkt Ilse. Ik hoop dat ik ook ergens welkom ben voor koffie als ik zo oud ben.

‘Maar beter dan dat ze geen cent te makken hebben. Ik maak me niet sappel hoor, meid’, gaat mevrouw Martens onverstoorbaar verder. ‘Ik moet ook niet zeuren. Het komt vast door al die vallende blaadjes buiten. Ik word tegenwoordig een beetje chagrijnig van de herfst. Het doet me te vaak aan dood gaan denken. Heb jij dat nou ook? Ach, dood gaan we allemaal, toch?’
Even valt ze stil.
‘Die kleurtjes vin’ik wel mooi. Ik hou wel van dat goud en oranje. Daar ga ik as vanzelf de Heer van danke. Maar door al die nattigheid speelt me reumatiek …
‘Dames, zou het wat zachter mogen. Ik vind dit programma interessant. Ik wil het graag horen!’

Demonstratief zet Ilse’s man het geluid wat harder. Mevrouw Martens oogt gekwetst. Ze maakt haar zin niet af. Ze kijken nu alle drie naar de televisie. Dat rotweer ook, denkt Ilse. Sinds zijn pensioen zit hij de hele dag binnen, verveelt hij zich. En maar zappen. Ze wordt er gek van.
Een stralende moeder toont haar prachtige dochter aan de camera. Waar de kraamkliniek precies staat heeft Ilse niet gehoord. ‘Orange Babies’ staat in grote letters op de muur. De Afrikaanse is reusachtig blij dat haar dochter hier, met hulp van een vroedvrouw, geboren mocht worden. Hiv-vrij, wat een geluk. Marianne Mbolinami heet de kleine meid. ‘God zij met mij’ verklaart haar trotse vader. Dat begrijpt mevrouw Martens wel.
‘Dan hebben ze het daar in Afrika heel wat ellendiger, hè, mevrouw Martens’

‘Da’s waar. We beseffen vaak niet hoe rijk we wel zijn. Gezellig zo aan de koffie, hè? Vin’ u ook niet, meneer Rodenburg? Lekker dat jullie de verwarming al zo stoken. Want wat is het guur buiten, hè? Ik heb hem alleen ’s avonds even aan. Dat wilde meneer Martens, mijn man zaliger altijd zo. Hij kon zo mopperen over de gasrekening. En over de stroom. Nog zo’n stokpaardje. Hij deed het liefst helemaal geen lampen aan. Hij was wat zuinig, mijn man zaliger. God hebbe zijn ziel. Ik snap het wel, ze hadden vroeger bij hem thuis geen nagel om hun kont te krabbe. Zo’n schemerlampje zal toch niet zoveel stroom kosten? Het staat zo gezellig als het zo somber is buiten. Ik klaag niet, Ilse. Hij was goed voor me. Ans was zijn oogappeltje. Zo knap hoe hij zichzelf heb opgewerkt, maar zijn glas was altijd halfleeg.

Ze giechelt: ‘Nu doe ik stiekem de lampies veel vaker aan, hoor.’
‘Wilt u nog een kopje koffie, mevrouw Martens?’
‘Ach ja, een bakkie troost!’
Mevrouw Martens is nogal van de spreekwoorden en gezegdes. Ilse betrapt zichzelf er regelmatig op dat ze er heel wat van haar heeft overgenomen.
‘Lekker, meid! Je heb altijd zulke heerlijke koffie. Er gaat niks boven Douwe Egberts toch? Gezellig!’ Ze nestelt zich in haar stoel. ‘Ans heb Ver Treed ofzo. Ik lus het niet.’
‘Nog steeds Roodmerk’ zegt Ilse en staat op om de pot te halen. ‘Zal ik anders zondagmorgen met u meegaan?’

Ze zei het zomaar in een opwelling. De blijdschap op mevrouw Martens gezicht geeft haar een warm gevoel.

Wordt vervolgd

Foto: Anne Worner

Reageren

Reacties

Deel dit verhaal:

Geschreven door:

Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars