MENUMENU

Halfvol 2/2

Het tweede deel van een hartverwarmend kort verhaal van Conny Hoogendoorn.

‘Waar kijkt u naar, meneer Rodenburg?’
Hij legt geïrriteerd zijn wijsvinger op zijn lippen en richt hem dan op de televisie. ‘Even luisteren!’
‘Het gezin woont niet ver bij het ziekenhuis vandaan, in het dorpje Bandassi’, vertelt de verslaggever. ‘Ze kunnen rondkomen van wat ze op hun akkertje verbouwen, maar er blijft geen geld over. Als ouders Marie Claire en Maurice weer bij hun overige kinderen thuis zijn en Marianne’s navelstreng eraf is gevallen viert het gezin, samen met opa en oma, de komst van het kleintje. Hopelijk vangen ze een vis, anders zal het feestmaal bestaan uit maniok en wat gedroogd vlees.’
Mevrouw Martens maakt een spottende hoofdbeweging naar de televisie als Ilse terugkeert: ‘Ik praat zeker weer te veel. Dat vond mijn man zaliger ook altijd. God hebbe zijn ziel. Is toch gezellig, zei ik dan. Maar dat vond hij niet zo. Ik klaag niet, hoor. Het was een goeie man.’

‘Kijk je ‘Koffietijd’, schat? Waar hebben ze het over?’ vraagt Ilse als ze ook haar mans koffiekopje weer vol schenkt en naast hem blijft staan.
‘Over Orange Babies. Goed werk doen die jongens.’
Ze luisteren.
‘Als sinds de start’, vertelt een in witte jas gehulde jongeman, ‘ontvangt Orange Babies veel waardering voor zowel het medische werk als het optreden als pleitbezorger voor mensen in nood.’
‘Knappe kerel. Jammer dat hij helemaal in Afrika zit. Vin’ je niet, Ilse? Volgens mij zijn ze niet christelijk, die lui van die oranje baby’s, maar dat maakt me tegenwoordig niets meer uit. Christelijk zijn zit in je daden en niet in wat je uitkraamt.’
‘Mevrouw Martens, wees eens eventjes stil. Mijn man heeft gelijk. Dit is interessant.’
Inwendig moet Ilse lachen.
‘Misschien had u liefst zij aan zij met ons gestaan om noodhulp te verlenen, maar bent u nooit in staat geweest een invulling aan uw wens te geven. Maar het is nooit te laat. Met een testament kunt u in eigen hand houden hoe uw nalatenschap vorm krijgt in de wereld: nu en later.’
‘Zij aan zij? Dat ken toch niet meer. Zie je mij daar al baby’tjes halen in zo’n wit uniformpie? Dank je de koekoek! Zo’n oud mens als ik zeker. Ik leg zowat in m’n houten pyjama.’
‘Wel lekker voor uw reumatiek daar, mevrouw Martens.’
‘Zo heet, zou ik daar tegen kennen, denk je?’ Ze hinnikt weer.
‘Stil nou even!’ Meneer Rodenburg klinkt grimmig nu.
Ilse heft, voordat haar man weer iets kan zeggen, bezwerend haar vinger in zijn richting. Laat haar nou toch, denkt ze opnieuw.

‘Er zullen altijd plekken op de wereld zijn waar de nood het hoogst is. Waar mensen niet de hulp van een arts kunnen inroepen als ze ziek zijn. Wat ons te doen staat is duidelijk. Alles op alles zetten om hulp te geven. Voor deze plannen hebben wij u nodig. Uw testament kan hét grote verschil maken voor de toekomst van deze mensen. Een toekomst zonder aids, wat ons betreft. Wat ú nalaat aan de wereld kan een nieuw leven betekenen voor anderen.’
‘Ik dach het niet. Dan pikke de hoge here in Den Haag de helft in. Ik heb geld genoeg hoor. Ik ben altijd zuinig geweest en meneer Martens, mijn man zaliger, God hebbe zijn ziel, heb vroeger altijd goed verdiend.’
‘Heeft’, zegt meneer Rodenburg, ‘Hij heeft goed verdiend.’
‘Dat zeg ik. Hij heb goed verdiend. Maar hij bewaarde nou eenmaal graag. Dat ga ik niet doen, hoor. Hoewel? Ik geef bar weinig uit. Ik zou niet weten waaraan. Jij wel? Alleen zondags wat in de collectezak. Of ik maak wat over naar de Wilde Ganzen. Die hebben altijd van die zielige filmpies. Maar zeg nou zelf, Ilse. Wat zou ik nou nog moeten kopen? Ik stop mijn kleinkinderen wel eens wat extra’s toe. Maar ja, dat zeg ik, die hebben alles al.’
‘Een persoon of organisatie die geld ontvangt uit een nalatenschap, is hierover erfbelasting, voorheen successierecht genoemd, verschuldigd aan de belastingdienst’ vervolgt de voice-over. ‘Als goed doel is Orange Babies echter volledig vrijgesteld van erf- en schenkbelasting. Gelden die aan ons worden nagelaten komen dus geheel ten goede aan ons werk. Uw notaris kan u er alles over vertellen.’
‘Die kleine Marianne heeft in ieder geval een goede start gehad’, mompelt meneer Rodenburg voor zich uit.
‘Vroeger spaarden we zilverpapier. Ans nam het mee naar school. Dat kwam de missiepater dan halen. Voor de zwartje kindjes, zei hij dan. Zo noemden we ze toen, zwartjes. We bedoelden er niets verkeerds mee. Maar dat mag tegenwoordig niet meer. Zelfs de Pieten motten een andere kleur.’
Als het plotseling stil blijft, kijken Ilse en haar man verbaasd opzij. Mevrouw Martens zegt niets meer. Twee diepe denkrimpels lijken haar kleine hoofd in tweeën te splijten. Haar beweeglijke handen rusten in haar schoot.
‘Ans heb het eigenlijk helemaal niet nodig’, mompelt ze. ’Dan kennen ze het daar beter gebruiken.’
‘Kunnen, ze kunnen het daar beter gebruiken’, zegt meneer Rodenburg, wat hem op de zoveelste boze blik van zijn vrouw komt te staan.
Mevrouw Martens hoort het niet. Ze is in gedachten verzonken.
‘Voor later, zei hij altijd, mijn man zaliger. Maar hoeveel later ken het worden?’
Wat is ze oud als ze zo stil zit, denkt Ilse. Ze schrikt ervan. Net een klein vogeltje. Zo breekbaar. Zo lief. Zelfs haar man houdt zich stil en verbetert mevrouw Martens deze keer niet.

‘Het is niet alleen die reumatiek. Ik ben bijna 84. Ik voel van alles. Niet zo gek toch? Als je op mijn leeftijd niks meer voelt, ben je hemelen. Mijn herfst is allang voorbij. Einde winter is het hier’, verzucht ze. ’Maar dan die kleine zwarte kindjes. Eigenlijk is daar niet veel veranderd…’
Tijdens de aftiteling zwenkt vanuit een helikopter de camera over het dorpje van de kleine Marianne Mbolinami .
‘Oranje baby’s’ grinnikt ze zacht. ‘Mag je dat eigenlijk wél zeggen? Is dat geen discriminatie?

Weer valt ze stil.
‘Zo’n sjieke meneer, meneer Rodenburg, weet u dat?’ zegt ze dan. ‘Zo’n notaris, is die erg duur?’ Ze glimlacht er zielstevreden bij.

5 reacties op “Halfvol 2/2
  1. Truus schreef:

    Conny wat een mooi en ontroerend verhaal dit lees ik met met een gevoel denkend aan mijn Zoon die er voor koos om zijn goed betaalde baan vaarwel te zeggen nu werkt hij voor de organisatie Compassion in Apeldoorn tegen een lager salaris maar wel met trots heeft 4 adoptie kids uit de krottenwijken onderhoud de contacten en is zijn doel de wereld een stukje mooier maken als we allemaal ons steentje bijdragen is er een wereld te winnen.
    Een trotse moeder.

    • m. schreef:

      daar kan je oprecht trots op zijn als je kind zo een keuze maakt in zijn leven, veel geluk

    • Conny Hoogendoorn schreef:

      En hoe terecht is je trots. Een zoon om te koesteren en oneindig veel van te houden. Dank je wel voor je reactie. Het voelde als recht uit je hart, Truus.

  2. Irma schreef:

    Wat een prachtig verhaal mét inhoud. Geweldig mooi gedaan en met heel veel humor geschreven. Wat ben je toch een kanjer, Conny!

Deel dit verhaal:
Auteur van de week

Geschreven door:

Thema: Blog
4 oktober 2014

[views]
Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars