Hand in hand

Toen ik deur uitstapte was het direct raak…. pats een prachtig geweven spinnenweb zat nu vastgeplakt in mijn gezicht. Griebels nog aan toe. Niet nadenken, wegvegen, mijn fiets uit de schuur pakken en trappen maar.

De banden waren wat zacht, met name de voorband. Dus ging ik zo ver mogelijk naar achteren zittend fietsen, in de hoop mijn gewicht wat te verleggen, zodat ik niet zou voelen dat ik eigenlijk op de grond reed. Een komisch gezicht… Aangekomen bij de kerk zag ik een bekende en daar wilde ik naast gaan zitten. Daarvoor moest ik wel twee personen passeren en ja hoor, ik ging pontificaal bovenop een voet staan Oeps… handig maar niet heus. Ik zat.

Toen de dominee ons opriep om aandachtig mee te bidden, deed ik uiteraard mijn ogen dicht. Maar in een flits zag ik nog net, dat het echtpaar naast mij elkaars hand greep. Dat ontroerde me. Ze hielden elkaars hand vast zoals je doet als je gaat wandelen. Dát beeld bleef me bij!  Zó wil God ook met ons wandelen. Het gebed ging hierdoor wel wat langs me heen, omdat ik na bleef denken over mijn wandeling met God.

Voor de preek wilde ik mijn uitdeel-snoeprol pakken, maar die was helaas door het fietstochtje geheel ‘leeggelopen’. De staat van de binnenkant van mijn tas is er nu niet bepaald één waarvan je zegt: schoon en fris. Eerder rommelig. Om daaruit nu de losse snoepjes uit te delen bedekt met een grauwe, smoezelige laag, gaat mij te ver. Dus ik was geheel afhankelijk van de, hopelijk voor mij, gulle gevers. Wees gerust: mijn geloofsverwachting werd in deze niet beschaamd!

Tijdens de slotzang  -die wij staande doen als gemeente- zag ik twee banken voor mij een kind klauteren om op de bovenste rand van de kerkbank te gaan staan en dat lukte. Vergenoegd hing ze zo aan haar vader. Ze had echter niet gerekend op moeder die haar naar beneden haalde met een blik van: dit doe je niet, kom op,  ga gewoon staan.  Pa zong door en dochterlief keek eens naar ma en toen naar pa en klom weer omhoog. Ma keek naar manlief die uit volle borst bleef doorzingen. Ma gaf het op, dochter keek glunderend en vergenoegd rond en hing weer aan pa zijn nek. Of er een vervolglied komt bij thuiskomst tussen man en vrouw , weet ik niet… en wil ik ook niet weten.

Al fietsend naar huis voelde ik me ‘vol’ van de dingen die ik gezien én gehoord had. De banden waren weer wat zachter of was ik ‘zwaarder’ geworden omdat mijn hart ‘vol’ was. Zou zo maar kunnen. In ieder geval van de week wel even mijn banden oppompen.

Fotografie: Jonathan McPherskesen

Reageren

Reacties

Deel dit verhaal:

Geschreven door:

Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars