Hoe helpende handen niet altijd helpen!

Ik had vroeger een oudtante die kinderloos en al jaren weduwe was. Eens in de zoveel tijd stapte ze op haar fiets om in zo’n drie kwartier naar ons huis te peddelen, zonder trapondersteuning. Ze kwam dan ‘werken’, met andere woorden: poetsen. En gewerkt werd er dan! Ze was één van de oudere zussen van mijn opa, hij was het kleine broertje thuis. Op verjaardagen van mijn opa en oma zag ik deze tante ook altijd. En ook dan was ze druk in de weer: koffie bijschenken of afwassen, samen met oma zorgde ze ervoor dat niemand te kort kwam. En als mijn opa dan zijn koffie op had en nog wel een kopje lustte, dan tikte hij met het lepeltje tegen zijn kopje. Bij dat geluid sprong tante op om snel de koffiepot te halen om haar broer weer bij te schenken. Oma daarentegen peinsde er niet over om op zulk gedrag te reageren. Maar tante hield ervan om een ander te helpen.

Ga toch zitten

Voor sommige mensen is iets voor een ander doen de perfecte manier om hun liefde te tonen. Ze brengen de pantoffels en de krant, geven de afstandsbediening aan. Ze hangen schilderijtjes op en zetten vuilnis buiten. En dat alles in de hoop en de verwachting dat de ander zich daardoor gezien en geliefd voelt. Maar voor iemand die iets voor een ander doen niet zijn liefdestaal is, is het soms helemaal niet zo’n duidelijk signaal. Mijn oma mopperde wel eens op tante: gae noe toch is zitten!

Wat kan ik voor je doen?

Belangrijk voor de doeners onder ons is om goed te bedenken, of te vragen, waar de ander mee gediend is. Mijn man kwam, toen ik de kids nog heel klein had, wel eens uit zijn werk als ik aan het koken was en stelde dan voor om de kookbeurt van me over te nemen. Dat was lief bedoeld, maar meestal vroeg ik hem dan in plaats daarvan iets met de kinderen te gaan doen, waardoor ik even rustig (en alleen) met het eten bezig te zijn. Doordat we dit met elkaar bespraken, kon mijn man zijn doen afstemmen op wat voor mij belangrijk was op dat moment.

Mijn oudtante sprong altijd meteen op als er wat gedaan moest worden in haar ogen, terwijl mijn oma veel makkelijker is en het juist gezellig vond als ze gewoon lekker ging zitten. Het goedbedoelde helpen van tante sloeg zodoende de plank mis. De vraag: kan ik wat voor je doen? Geeft de ander de ruimte om te zeggen wat echt een helpende hand zou zijn of te zeggen: nee hoor, ga maar even lekker zitten.

Reageren

Reacties

Deel dit verhaal:
Geesje Jaakke-den Toonder

Geschreven door:

Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars