MENUMENU

Het wordt wel weer licht, toch?

Het wordt wel weer licht, toch?

Met deze periode van het jaar heb ik een soort haat-liefde verhouding. Aan de ene kant is er veel gezelligheid, maar de duisternis is er ook.

Afgelopen weekend was een weekend van herinneringen en terugblikken. Onder meer de laatste zondag van het kerkelijk jaar, waarbij ook even werd stilgestaan bij het overlijden van mijn vader, afgelopen zomer. Wat blijft dat een groot gemis. Wat goed om even bij stil te staan en een kaarsje aan te steken. Een kaarsje van herdenken, maar ook van hoop. Want het wordt wel weer licht, toch?

Afgelopen week was een week van gesprekken. Met name op de scholen van onze kinderen. Samen kijken waar we staan en voor de jongsten een schitterend rapport mee naar huis. Het waren ook gesprekken van zorgen. Omdat het met onze oudste niet altijd gaat zoals we graag zouden willen. Zijn moeite en onbegrip uit hij vaak in boosheid. Heftige, soms fysieke, boosheid. En het kost ons moeite om daar als ouders en zusjes mee om te gaan. Maar we blijven in gesprek en krijgen van diverse kanten hulp. Dan wordt het wel weer licht, toch?

Afgelopen dagen waren dagen van heel veel inpakken. Helpen met surprises en gedichtjes maken en zorgen dat het allemaal op tijd klaar is. Klaar voor het Sinterklaasfeest op school, op club en uiteindelijk gezellig thuis. Hopen dat het allemaal op tijd binnenkomt wat van overzee moet komen. Met uiteindelijk als doel een gezellige avond. Voor kinderen met autisme, zelfs al zijn ze 14, moet dat heel goed georganiseerd. Niets aan het toeval overlaten. Zelfs de cadeaus mogen geen verrassing zijn.

En bij al die drukte is het dan buiten ook nog eens somber en grijs en heel vroeg donker. Mijn hoofd en lijf hebben er op het moment wat moeite mee. Te druk, te veel, te donker. Maar morgen is het eerste Advent. Dan wordt het wel weer een beetje licht!

2 reacties op “Het wordt wel weer licht, toch?
  1. Marisa schreef:

    Ik begrijp wat je bedoelt Marleen. Ook ik vind de laatste jaren de novembermaand erg deprimerend. Dit heb ik sinds mijn vader overleden is. Gek genoeg mis ik hem in deze maand het meest. Maar hoera, het is alweer 1 december. De maand van de gezellige feesten, hoewel dit voor veel mensen ook weer de nodige spanning en eenzame gevoelens oplevert. Nog even volhouden, vanaf februari voel je de lente alweer prikkelen.

Deel dit verhaal:
Marleen Samplonius-Ottens

Geschreven door:

Thema: Blog
1 december 2018
Kaarsjes:
  •  

    De ontheemde mens.

    Zembla. Een nieuw begin? Terwijl ik een kaarsje ontsteek. In gedachten en gebed denk ik aan hen die uit hun huis gezet zijn.Oud en Jong. Leg het neer in uw hand.Heer wees met hen die een moeilijke weg gaan vol onzekerheid in hun bestaan. Heer vraag u om kracht om moed en vertrouwen. U heeft uw Woord aan ons gegeven. Heer ontferm u over hen en allen om hen heen wees hen en ons nabij. Amen.
  •  

    Mijn moeder

    Dat ze Liesbeth Hofman en alle moslims aan de varkens voeren.
  •  

    een opa

    dat hij zijn kleinkind weer mag zien en niet alleen van een afstandje
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars