Hij komt, hij komt…

“Zullen we zaterdag wat afspreken?”

“Deze zaterdag lukt niet, dan is de intocht van Sinterklaas”

“Oh. Jouw kinderen zijn toch al wat groter? Geloven die nog?”

“Tja, wat is geloven. Ze weten natuurlijk inmiddels wel hoe het allemaal in elkaar zit, maar met name onze zoon van 15 is er nog steeds door gefascineerd. Hij mist geen enkele aflevering van het Sinterklaasjournaal en volgt ook alle afleveringen van de nieuwe pietenTube. In de herfstvakantie hebben we de nieuwste Sinterklaasfilm al in de bioscoop gekeken en al dagen vertelt hij enthousiast over de nieuwste ontwikkelingen. Een ander paard, geen stoomboot maar een stoomtrein. Ik hoef zelf niet eens te kijken om volledig op de hoogte te zijn van alle Sint en Piet feiten.”

“Wat bijzonder. Maar uiteindelijk gaat het hem zeker alleen maar om de cadeautjes?”

“Dat is een mooie bijkomstigheid, maar voor hem niet het belangrijkste. Hij zet nog steeds z’n schoen en als we erom vragen, wil hij zelfs nog wel een liedje zingen. Nou ja, zeg maar brommen, met de baard in de keel. Hij is ook volledig op de hoogte van wat er in die schoen komt, want een verrassing, ook al is het een schoencadeau, is voor de meeste autisten  meestal geen succes. Maar nee, het gaat hem niet om het krijgen, maar om het hele verhaal erachter. De beleving. Het mooie en goede gevoel dat er jaarlijks iemand naar je toe komt met een heel stel vrolijke pieten om hem heen die aandacht aan je besteedt. Die handen schudt en iets uitdeelt en je soms zelfs bij je naam kent.”

“En de hele discussie over zwart of roetveeg? Krijgt hij daar iets van mee?”

“Jazeker krijgt hij dat mee. En hij heeft er een uitgesproken mening over. Hij houdt niet van veranderingen, dus je zult begrijpen welke kleur zijn pieten hebben. Maar ook daar gaat het niet om. Zolang je elkaar maar in de waarde laat.”

“Moet je zo langzamerhand zijn enthousiasme niet een beetje indammen? Hij kan bij z’n vrienden toch niet meer aankomen met zijn geloof in dit hele feest? Dat is toch niet cool?”

“Welnee! Hij geniet er toch enorm van? En zijn échte vrienden laten hem genieten. En er zijn er genoeg die met hem meedelen in het enthousiasme. Die ook zo gefascineerd zijn door deze bijzondere Sint, deze waardevolle traditie. Ik laat hem lekker genieten en waar ik kan, ga ik met hem mee. Dan heb ik genoeg aan het zien van zijn stralende gezicht. Wat is er mooier dan te geloven als een kind!”

7 reacties op “Hij komt, hij komt…
  1. Avatar Crista schreef:

    Prachtig Marleen. Heel herkenbaar!

  2. Avatar Crista schreef:

    Nogmaals. Prachtig Marleen! Heel herkenbaar. Alleen niet de stad in dan, dat is weer veel te druk.

  3. Avatar Henriette Pot-Van der Zijde schreef:

    Wat mooi geschreven en hoe fijn dat je zoon nog zo intens kan genieten van Sinterklaas. Ik meen mij te herinneren dat wij vroeger allemaal op deze manier uitkeken en genoten van de periode naar het werkelijke sinterklaasfeest toe. En dat had niets te maken met de cadeautjes, want een toentertijd (1960) alleenstaande moeder met 7 kinderen had het niet breed. Toch zorgde zij altijd dat er iets was Hoe klein ook. Ik weet dat ik eens een klein leeuwtje van marsepein in een papieren kooitje kreeg. Oh wat was ik blij en wat was dat mooi. Ik heb het nooit opgegeten maar jaren bewaard en van het aanzicht genoten.

    • Marleen Marleen schreef:

      Wat een prachtige herinnering.
      Niet de (omvang van) cadeautjes zijn bepalend, maar de hele sfeer.
      Dank voor je mooie reactie

  4. Avatar Netty van der Deen schreef:

    Ja, als moeder ben je gelukkig als je kind ook gelukkig is.

Deel dit verhaal:
Marleen Samplonius-Ottens

Geschreven door:

Thema: Blog
16 november 2019
Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Krijg wekelijks inspiratie en praktische tips over geloof in je dagelijks leven in je mailbox.
Wij zullen je gegevens niet aan derden doorgeven.
Nieuwsbrief