Hoe christelijk wil je het hebben?

“We hebben bewust voor deze christelijke instelling gekozen, maar in de praktijk valt het nogal tegen. We hoopten dat het net zo zou gaan als thuis met veel bidden en bijbel lezen, maar dat is helaas niet het geval.”

Toevallig

Ik ben voor het eerst op een bijeenkomst voor ouders van de zorgboerderij waar onze zoon woont. Dat het een christelijke instelling is, is voor ons toeval. Het was één van de weinige plekken die beschikbaar was. Dat het dan een christelijke grondslag heeft, vond ik een mooie bijkomstigheid. Maar een aantal ouders hamert op deze avond nogal op die identiteit.

Vragen

Er worden vragen gesteld of het personeel al dan niet gelovig is en wat het selectiebeleid daarin is; waarom de jongeren niet elke zondag naar de kerk kunnen en of er wel wordt gebeden voor het eten. Allemaal vragen die niet in mij waren opgekomen.

Christelijk?

Wat is christelijk, vraag ik me wel eens af en moet je die term perse aan een vereniging of instelling koppelen. Ik vind het werk dat ze op deze zorgboerderij doen heel christelijk. Zorgen voor een groep jongeren die anders buiten de boot vallen. Maar dat vond ik ook van de andere opvang die we vooraf hebben bekeken en die niet het stempeltje christelijk op de organisatie had geplakt.

Met passie

De begeleiders van mijn zoon hebben passie, heb ik gemerkt in het contact dat we hebben. Ze doen er alles aan om te zorgen dat hij het naar de zin heeft, maar ook dat hij zoveel mogelijk leert voor zichzelf te zorgen. Dat hij normen en waarden leert, weet wat hij wel en niet kan zeggen en hoe hij een beetje sociaal met anderen (én met zichzelf) kan omgaan.

Ik heb geen idee of de begeleiders naar een kerk gaan of gelovig zijn of niet. Wat ik wel zie, is hun passie en hun liefde en zorg voor mijn zoon en de andere jongeren waar ze verantwoordelijk voor zijn. Dat vind ik behoorlijk christelijk.

4 reacties op “Hoe christelijk wil je het hebben?
  1. Avatar Jaap Filius schreef:

    Ik ben het volledig met u eens: Christelijk zijn gaat bovenal om wat je doet en niet persé om wat je zegt of pretendeert te zijn. En ja, ik ben kerkelijk, maar voel mij vrij om weleens een keer verstek te laten gaan of om naar een andere kerk te gaan (het is héél verrijkend om eens bij een ander op visite te gaan). Sommigen zullen dan beweren dat ik niet overtuigd Christelijk ben: het zij zo. Het gaat in mijn beleving, nogmaals, om de manier hoe wij ons dagelijkse leven inhoud geven en hoe wij ons opstellen tegenover de medemensen vanuit ons eigen hart. Want… hoe goed zijn we, als we “goed” doen omdat we “nu eenmaal” Christelijk zijn???? Dan wordt het “goed doen” eigenlijk een soort van dwang die niet uit onszelf komt. Daarmee worden medemensen natuurlijk óók geholpen, maar de intentie is wezenlijk anders als wanneert hulp geboden wordt die vanuit het hart komt.

  2. Avatar Marij-ke schreef:

    Je zoon heeft liefdevolle zorg gekregen in zijn woongroep. Men heeft ze een veilig thuis gegeven.Er is een luisterend oor en ze worden gezien als waardevolle medemensen. Daar kan je alleen maar dankbaar voor zijn.

Deel dit verhaal:
Marleen Samplonius-Ottens

Geschreven door:

Thema: Blog
18 mei 2019
Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Krijg wekelijks inspiratie en praktische tips over geloof in je dagelijks leven in je mailbox.
Wij zullen je gegevens niet aan derden doorgeven.
Nieuwsbrief