Hoe ga je om met boze kinderen? 3 tips

‘Ben je nou helemaal belatafeld?’, ‘Hou daar ogenblikkelijk mee op!’ Als vader of moeder wil je je kinderen op een pedagogisch verantwoorde manier opvoeden. Zonder te schreeuwen als een viswijf. Zeker als je zo’n schattig baby’tje in je armen hebt. Maar kinderen worden groter. Ze maken je ’s nachts wakker, gooien hun melk om, vinden alles wat je gekookt hebt smerig. Bovendien strooien ze duploblokjes rond waar je dan zo heerlijk met je blote voeten op kunt gaan staan. En dan is pedagogisch verantwoord opvoeden soms ineens een utopie.

Ik heb zelf een rustige persoonlijkheid. Je krijgt mij niet zo snel boos. Maar de kinderen, die kunnen de leeuw in mij wakker maken. En daar hebben ze op sommige dagen maar bar weinig voor nodig. En dan schreeuw ik, smijt met deuren of bonk op de tafel met mijn vuist: ‘Nu is het genoeg!’ Want kinderen luisteren soms gewoon niet. Echt niet. Met geen mogelijkheid.

1. Gebruik het woordje ‘zo’ 

Ik ben geen opvoedingsexpert. Het gaat geregeld mis. Maar ik heb wel wat oefening gehad in anders omgaan met dit soort situaties. Je inleven in je kind kan ontzettend helpen om vanuit rust en liefde te reageren op ongewenst gedrag. Bijvoorbeeld als je kind na een drukke dag uit school komt. Dan kan hij best overprikkeld zijn en moe. Als jij dan direct begint met eisen stellen (ruim je tas op, hang je jas op) heb je best een grote kans op een kleine kortsluiting in het hoofd van je kind. Het woordje ‘zo’ kan daarbij magisch werken. ‘Ruim je zo je jas even op?’ Klinkt niet als een eis, legt geen druk en heeft geen haast. Het resultaat is meestal dat de jas alsnog meteen aan de kapstok terecht komt.

2. Toon begrip 

Berthold Gunster schrijft in het boekje Omdenken in Communicatie over contrasteren. Dochterlief komt met een chagrijnig hoofd uit school en roept dramatisch ‘School is stom! Ik ga er nooit meer heen!’. Als jij daarop reageert met tegenargumenten als ‘Je hebt toch veel vrienden op school?’ of ‘Het is belangrijk om dingen te leren’, ga je precies de andere richting op dan je dochters gevoel. Ze zal je argumenten dan ook niet aannemen. Ze zal juist gaan opnoemen wat zij stom vindt aan school. Je benadrukt daarmee het contrast. Waardoor de gemoederen hoog oplopen en het uitdraait op ruzie. Wanneer je in plaats van je dochter te willen overtuigen van jouw visie aan haar kant komt staan, toon je begrip. ‘Joh, wat is er gebeurd dat je zo’n baaldag had?’ of ‘Poe, dat had ik gisteren ook op mijn werk, ik had er helemaal geen zin meer in.’ Je dochter voelt zich begrepen en gehoord. Dat geeft rust. En in die rust kun je samen kijken wat er gedaan kan worden aan het vervelende gevoel.

3. Gebruik humor

Humor is ook een belangrijke tool. Als ik gekookt heb en het is geen recept uit de top tien, dan volgt regelmatig gemopper. ‘Bah! Dat lust ik niet.’ ‘Dat hebben we nog nooit eerder gegeten!’ Als je na je werkdag drie kwartier in de keuken hebt gestaan, kan je irritatie door zulke opmerkingen snel aan de oppervlakte komen. Het helpt om op dat moment een beetje humor te strooien. ‘Je hebt gelijk, ik heb vandaag extra vies gekookt!’ of ‘Ik denk dat we allemaal gaan overgeven als we dit op eten!’ Meestal ontlokt dat een lach aan de onwelwillende eters. En kan er daarna gewoon geproefd worden.

Gewoon opnieuw beginnen

Er blijven momenten waarop je het even niet meer weet. Waarop je geen enkele slimme opvoedingstool kunt bedenken. Waarop je flink uit je slof schiet. It happens. De beste remedie is: even afkoelen en er later op terugkomen: ‘Sorry, daar had ik niet zo boos over hoeven worden. Hoe kunnen we het oplossen?’ En dan gewoon opnieuw beginnen.

Hoe reageer jij als jouw kind of een kind uit je omgeving boos is?

One comment on “Hoe ga je om met boze kinderen? 3 tips
  1. Avatar Paul Bosveld schreef:

    Heel aardig artikel en zeker de moeite waard om ter harte te nemen. Ik wil er best op reageren. ten eerste-en dat houd ik mij zelf voortdurend voor ogen-zijn WIJ de volwassenen en ZIJ de kinderen die het allemaal nog moeten leren. Dat betekent dat wij niet hun voorbeeld moeten volgen (ook boos worden) maar juist kalm moeten blijven en de-escaleren. Is dat een klus? tuurlijk het vereist discipline maar het werkt wel. Daarnaast moeten we niet uit het oog verliezen dat een kind voortdurend zijn grenzen probeert op te rekken. Dat is op zich een gezonde ontwikkeling maar het is aan ons het tempo daarin aan te geven. Het werkt ook positief voor het zelfvertrouwen van het kind als het gaandeweg meer verantwoording krijgt. Een valkuil is daarbij het kind juist te jong te veel verantwoording te geven waardoor het juist onzeker wordt. Los daarvan kan de boosheid van een kind door hem/haar als manipulatiemiddel wordt misbruikt. Dan is het zaaks vooral consequent te zijn. Nee = nee. Het heeft geen zin alles tot in den treure uit te leggen. Slaan: nooit. Afzonderen: soms moet een kind even afkoelen. Disciplineren waar anderen bij zijn proberen te vermijden denk aan gezichtsverlies. Als laatste: de 4e tip vind ik ook de beste: eerlijk zijn geeft het beste voorbeeld, dus ook excuses aanbieden als je de mist in gaat.

Deel dit verhaal:
Geesje Jaakke-den Toonder

Geschreven door:

Thema: Blog
9 maart 2020
Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Krijg wekelijks inspiratie en praktische tips over geloof in je dagelijks leven in je mailbox.
Wij zullen je gegevens niet aan derden doorgeven.
Nieuwsbrief