Hoe ga je om met lastige kinderen? (voor ouders én de rest)

Ik kan me geen wereld zonder kinderen voorstellen. Zeker sinds ik zelf een dochter heb, moet ik toch niet denken aan een wereld zonder kinderen. Tot voor kort woonde ik naast een basisschool. En wat droefgeestig waren die zomervakantieweken als er geen kindergeluiden waren en per ongeluk soms toch de bel nog afging. En wat fijn als ze er dan weer waren! Een buurman ging echter klagen. Dat de kinderen zo hard schreeuwden…

Er blijken steeds meer mensen te zijn die (jonge) kinderen liever mijden. Ook op vakanties. De Telegraaf vertelt dat uit onderzoek blijkt dat 40% van de vliegtuigpassagiers zonder kleine kinderen wil bijbetalen voor een ruimte in het toestel waar geen kinderen zijn. En er blijken ook hotels te zijn waar kleine kinderen niet meer welkom zijn.

“Schreeuwende en huilende kinderen zijn een van de grootste ergernissen in vliegtuigen en hotels. ’Adults only’-hotels, waar kinderen onder 16 jaar niet worden toegelaten, schieten als paddenstoelen uit de grond. Er is ook een toenemende behoefte aan kindvrije vluchten.” – De Telegraaf 23 juli 2018

Angst voor kinderen

Pedofobie wordt het genoemd. Letterlijk: angst voor kinderen. In ieder geval worden ze lastig gevonden. Hoe bestaat het? De wereld bestaat niet zonder kinderen. En ik hoor de woorden van Jezus: ‘Laat die kinderen bij me komen. Houd ze niet tegen, want Gods nieuwe wereld is er juist voor hen.’ (Matteüs 19:14) En zelfs in kerken voelen ouders zich soms niet meer welkom met hun actieve kind. Waar mag een kind nog dansen in de kerk?

Opvoeding is privé

Er zitten altijd twee kanten aan een medaille. Ook hier. En dat laat Ger Groot in Trouw mooi zien. Want waar aan de ene kant mensen zonder jonge kinderen zich willen terugtrekken uit de wereld met kinderen, zo trekken ouders zich met hun op te voeden kinderen terug uit de gemeenschap. Opvoeding is privé geworden. En waag het niet om iets over de opvoeding van iemands kind te zeggen. We moeten én we willen het helemaal zelf doen als ouders. En daar komen niet altijd de prettigste kinderen uit voort. Want opvoeden is best zwaar in je eentje of met z’n tweeën, en dan geef je wel eens wat toe…

“De hemel beware ons dat zij hun zin krijgen en de wereld versplintert in even rimpelloze als eenkennige leefgebieden waarin alleen het eigen gemak de mens nog dient.” – Ger Groot in Trouw, 28 juli 2018

Raar eigenlijk dat we het als vanzelfsprekend zijn gaan beschouwen dat alleen de ouders iets mogen zeggen tegen een kind: even een terechtwijzing mogen geven, of gewoon ook iets mogen leren, en grenzen mogen aangeven. Natuurlijk ga ik als ouder over de kaders waarbinnen ik mijn kind wil opvoeden, maar anderen kunnen die kaders toch ook mee invullen? Of zijn we als ouders te onzeker geworden over onze kaders, wat we eigenlijk een kind willen leren, en hoe, dat we kritiek – want zo voelt het dan – op ons kind niet dulden?

Extra ogen

Het opvallende is dat als een kind vermist wordt in de buurt, of we zien dat een kind in nood is, zoals onlangs in Parijs, we dan ineens samen zoeken naar ‘onze’ kinderen. ‘It takes a village to raise a people’; een paar extra ogen, die opletten en meekijken. Niet omdat ze het beter zouden moeten weten, maar omdat we als ouders er ook maar het beste van proberen te maken, maar het ook niet altijd weten.

Misschien ontstaat er een tolerantere sfeer als we ons weer liefdevol gaan bemoeien met elkaar, betrokken zijn bij elkaar. En dat ook toelaten. En niet alleen lief kijken in de wandelwagen naar de baby (zoals ik nu veelvuldig meemaak, want dan zijn ze nog lief), maar straks ook helpen met het tillen van de buggy in de trein. Omdat het onze kinderen zijn, en ouders niet sorry moeten hoeven zeggen dat hun kinderen bestaan.

Deel dit verhaal:
Otto Grevink

Geschreven door:

Thema: Blog
10 augustus 2018

0 x gelezen
Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars