MENUMENU

Hoe kan ik mijn zoon zo opvoeden dat hij dit níet gaat doen?

‘Hoe kan ik mijn zoon zo opvoeden dat hij dit later níet gaat doen?’ Deze hartenkreet kwam op facebook voorbij. Het was naar aanleiding van een jongen, een puber nog, die een meisje had vermoord.

Als moeder snijdt het verdriet van de nabestaanden door je ziel. En je voelt angst. Hoe voed ik mijn zoon op dat hij niet zo wordt? Hoe ga ik om met zijn behoeftes, zijn stoeigedrag, zijn kracht. Het feit dat hij zelfs van duplo een geweer maakt? Hoe ga ik zo met hem om dat hij zijn emoties kan reguleren, dat-ie vertelt wat er in hem leeft zodat we hem kunnen steunen, bevestigen, er voor hem kunnen zijn? Hoe weten we met wie hij optrekt en waar ze het over hebben?

Wie verwacht dit nou?

Als er weer een shooting op een school is geweest, zoals een tijdje terug in Santa Fe  komen deze vragen in hun heftigheid op in mijn moederhart. Je vraagt je wat er in vredesnaam in het hoofd van deze jongen omgaat dat hij met een geweer een school in gaat. Doelgericht met het plan om schoolgenoten en leraren van het leven te beroven.

Sommige jongeren laten weliswaar signalen zien van depressie of agressie, maar dat is vaak net voordat het meest verschrikkelijke gebeurt. Achteraf wordt dit gedrag dan volop geanalyseerd. Maar wie verwachtte het? Welke ouder bedenkt dat iemand naar school gaat met de gedachte om het leven van anderen te beëindigen? Dat iemand die nog vol dromen zou moeten zitten, in plaats daarvan gevuld is met gedachten aan dood en verderf. Je vraagt je af hoe de ouders, broers, zussen en vrienden van de slachtoffers ooit nog verder moeten. Wat een nachtmerrie moet het zijn om de moeder of vader te zijn van iemand die dit anderen aandoet.

De moeder van de dader

Als je het nieuws over de shooting in Santa Fe aanklikt, kom je al snel bij Sue Kleybold uit. Zij is de moeder van een van de schutters op de Columbine High School. In het boek dat ze zeventien jaar na de gebeurtenis schreef (‘Het besef van een moeder’, 2016) vertelt ze dat ze had gewild dat ze meer naar hem had geluisterd in plaats van hem de les te lezen. En dat ze wilde dat ze zijn gevoelens had erkend in plaats van te proberen ze uit zijn hoofd te praten. In dit artikel uit de Volkskrant lees je een aangrijpend interview met Sue Kleybold. Ze heeft het over alles wat ze zichzelf had verweten vanwege de misdaad die haar zoon had gepleegd.

Het stuk eindigt zo:

Wat ze hem zou zeggen als ze hem nu zou tegenkomen? ‘Vroeger zou ik me hebben verontschuldigd, omdat ik hem zo aan zichzelf had overgelaten.’ Ze is even stil. ‘Maar nu zou ik alleen mijn armen om hem heen slaan en niets kunnen zeggen.’

(Bron: Volkskrant)


Laten we onze zonen met duidelijkheid, aandacht en liefde opvoeden.

 

Deel dit verhaal:
Auteur van de week

Geschreven door:

Thema: Blog
4 juni 2018

81 x gelezen
Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars