MENUMENU

Hondstrouw

Het is al laat als ik thuis kom van een vergadering. Nog voordat ik de oprit van ons huis op fiets, begint Flower te blaffen. Ze hoort mij in de verte al aankomen.

Tranen aflikken

Als ik binnen ben, begroet ze mij met groot enthousiasme. Ze kwispelt uit alle macht en wacht tot ik haar even aanhaal. Ze is altijd blij als we weer thuis komen.

Ze heeft er een hekel aan als één van ons weggaat. Meestal snelt ze naar de vensterbank om ons uit het raam nog even na te blaffen, voordat ze op de bank – waar ze eigenlijk niet op mag – in slaap valt.

Flower leeft met ons mee. Als een van ons ziek of verdrietig is, voelt ze dat onmiddellijk aan. Ze gaat dicht tegen je aanstaan of probeert op schoot te klimmen. Het liefst likt ze de tranen van de wangen.

Geen hond meer

Het is verrassend hoe snel Flower een eigen en niet weg te denken plek heeft gekregen in ons huis. Eerlijk gezegd was ik niet echt een groot voorstander van een nieuwe hond in ons gezin. We hadden eerder een hond gehad, en dat was niet goed gegaan. Onze eerste hond, Plato was een trouwe en lieve hond, een vuilnisbakkenras. Alleen was er in ons gezin veel te veel onrust, doordat we te vaak en te veel weg waren: door langdurige ziekenhuisopnames en vanwege mijn werk.
Plato werd zo zenuwachtig dat we uiteindelijk afscheid van hem moesten nemen. Hij kon terecht op een boerderij waar hij kon rennen en gek kon doen. Daar kreeg hij de aandacht die wij hem op dat moment niet konden geven. De zwaarte in de auto toen we Plato wegbrachten, zal ik niet meer vergeten.

Nee, voor mij geen hond meer. Tot dat ene moment in september 2009. We hadden een gezellige dag in de Protestantse Gemeente in ’t Harde. Ook de buurt was uitgenodigd. Iemand uit de straat had net een nestje Jack Russells. Toen hij hoorde dat we van tijd tot tijd overwogen om toch weer een hondje te nemen, liet hij ons zijn puppy’s zien.

Ja zeggen

Het was een ontroerend om te zien: de een was nog vertederender en liever dan de ander. Eén puppy viel ons op, omdat zij zo hard mogelijk met haar kleine staartje kwispelde. Zo gaaf en bijzonder om te zien! De kwetsbaarheid van dit nieuwe leven raakte mij. Ja zeggen tegen zo’n kwetsbare pup brengt een mooie verantwoordelijkheid met zich mee. Het vraagt om veiligheid, om tijd en aandacht – om ruimte. Kan een puppy in ons gezin de ruimte te krijgen om te groeien? Kunnen wij het opbrengen om deze pup op te voeden?

Weten dat je gemist wordt

Onze omstandigheden waren ten goede veranderd. We waren ook zelf veranderd. Met overtuiging zeiden we ‘ja’. Zo kwam Flower in ons gezin. En nu is ze niet meer weg te denken.  Als ik ‘s ochtend beneden kom, zit ze al te wachten. Als de telefoon gaat, blaft ze mee. Als we eten, wacht ze geduldig tot zij haar brokken krijgt.

Het is vooral haar blijdschap als we er allemaal weer zijn die me vrolijk maakt. Weten dat je gemist wordt als je weg gaat, weten dat ze trouw zit te wachten tot je thuiskomt. Het zet me aan het denken. Kan ik zelf ook opbrengen om trouw te zijn naar anderen en zo een verschil te maken?

Reageren

Reacties

Deel dit verhaal:

Geschreven door:

Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars