Hoop doet leven

Vrijdagavond. Pinksterweekend. Het is heerlijk weer. Na een dag vol overleg en met alle beslommeringen van de week nog voor in mijn hoofd parkeer ik de auto voor de deur. Mijn vrouw is thuis. Mijn zoon is wakker.

We zitten in de tuin en drinken een glas wijn. We praten wat, evalueren de gesprekken van de dag. Uiteindelijk gaan dit soort gesprekken altijd over de tijd. Actualiteit. Hoe ging de dag thuis, hoe ging het op het werk?

Actueler kan het niet

Ondertussen valt mijn oog op de parkiet. Hij meldt zich al een aantal weken in onze tuin. Buiten. Een parkiet. Daar zit hij met zijn mooie, groene kuif. Heel de buurt vindt het mooi en bijzonder. Ondertussen schreeuwt hij en schijt hij alles bij elkaar. Actueler kan het niet.

Mode herhaalt zich

Ik dacht aan de afgelopen weken. Mannen met geldingsdrang. De man met de kuif heeft nieuwe vrienden gevonden, in andere landen, andere tuinen. Mode herhaalt zich.  In Brussel, Parijs, Amsterdam en ook in Rotterdam. Bruine hemden zijn weer in.

Ineens werd het kabaal van de parkiet overstemd door een ander geluid. Hoopvol. De achterburen waren ook aan hun Pinksterweekend begonnen. Bakermat schalde door de binnentuin. Zijn saxofoon overstemde de parkiet volkomen. Martin Luther King klonk keihard over de schuttingen heen:

“I have a dream that one day this nation will rise up and live out the true meaning of its creed: “We hold these truths to be self-evident: that all men are created equal”

Ons gesprek verstomde. We gaven elkaar een kus.

Meer Pinksteren kun je niet krijgen.

Hoop doet leven.

Zeker weten.

Vandaag.

Fotografie: Airwolfhound

Reageren

Reacties

Deel dit verhaal:

Geschreven door:

Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars