MENUMENU

Wat maakt jouw huisdier bijzonder?

Aanstaande zondag 5 oktober organiseert MijnKerk.nl een bijzondere dierendagviering in Schaarsbergen. Tietsje vertelt over de trouw van haar huisdier.

Pollewop  is de tweelingbroerkater van Pinkelman en de stiefbroer van Kareltje. Kareltje was een grote, rode kater die de man en de vrouw in het maïsveld gevonden hadden. Hij was toen zo mager. Hij voelde zich gauw thuis bij de man en de vrouw. Met de tweelingbroertjes had hij wat meer moeite. Die waren onafscheidelijk, beide zwart en een klein wit befje. Pinkeltje, zoals Pinkelman al gauw genoemd werd, had een halve witte staart, maar Woppie, zoals de naam van Pollewop verbasterd werd, had een heel klein wit puntje. Het is maar goed dat Bohmans dat verbasteren van die namen niet meer heeft meegemaakt!

Warm plekje

Kareltje had het goed, maar op een gegeven moment ging hij dood en werd, gewikkeld in een handdoek, op een mooi plekje in de tuin begraven. Pinkeltje ging er, ook gewikkeld in een handdoek, gauw achteraan nadat hij aangereden was door iemand die veel te hard reed. Toen was alleen Woppie nog over. Hij lag altijd bij de invalide baas, die veel in zijn sta-op-stoel zat met de benen omhoog en de rugleuning in de ligstand. De baas vond dat een fijne stand en Woppie ook, want hij spon. Hele dagen lag hij op de schoot van de baas te spinnen, brrrr, brrrr. En hij wreef dan vaak met zijn koppie tegen diens buik aan. Beiden vonden het heerlijk en als de vrouw met koffie kwam en de rugleuning ging wat omhoog, liep Woppie vaak met dikke staart weg en keurde de vrouw geen blik waardig. Nu is ze niet zo’n poezenmens, maar toch…..

Kerstritueel

Het was bijna kerst. De vrouw had de kamer versierd en elk jaar gebeurde het. Woppie lag zoals meestal lui op de schoot van de baas. Hij kwam van de schoot af en sloeg tegen de onderste bal in de kunstkerstboom aan,  totdat de hele boom omver ging. Dit tot groot plezier van de baas en de vrouw die dan zogenaamd mopperde, maar blij was dat de baas luid lag te lachen. De vrouw zette de boom weer overeind en als ze niet al te moe was, mocht Woppie nog een keer. Maar in dat jaar was de vrouw heel moe, want het ging niet goed met de baas. Dus had ze geen bal onderin de kerstboom gehangen. Woppie miauwde luid, maar het veranderde niks aan de zaak. Het baasje moest voor een onderzoek naar het ziekenhuis en mocht niet meer naar huis. Woppie ging meer naar buiten en lag ook vaker in zijn mandje. Hij kwam niet bij de vrouw op schoot  en lag ook niet in de sta-opstoel. Eigenlijk lette de vrouw niet zo op Woppie. Ze gaf hem eten en een paar aaien als hij langsliep, maar verder werkte ze en ging naar het ziekenhuis. De baas moest geopereerd worden, een grote hartoperatie na de feestdagen. De vrouw begreep niet goed waarom dat zolang moest wachten. In die hele drukke tijd van het jaar ging de vrouw elke dag naar het ziekenhuis en naar haar werk, waar het ook druk was. Woppie kreeg geen aandacht. Hoe hij dat vond? Och, hij was blij met zijn eten en die drie aaien en ging zijn gang.

Afscheid

Na de jaarwisseling werd de baas geopereerd. De vrouw kwam regelmatig huilend thuis, want het ging niet goed. Na twee weken was het zo slecht met de baas gesteld, dat de vrouw aan Woppie vertelde dat ze aan de dokter gevraagd had of mensen nog mochten overlijden in een ziekenhuis. Het duurde nog tweeënhalve week voor dat ook echt gebeurde. De baas overleed op dezelfde dag dat de vrouw haar eerste man ook stierf. Ze huilde toen ze thuiskwam, waarop Woppie spinnend om haar heenliep. Net voor de baas einde van de volgende ochtend thuisgebracht werd, lag Woppie weer in de sta-op-stoel. De baas kreeg een heel mooi plekje in de kamer, die met bloemen versierd was. De kist was open, dat vond de vrouw fijn, want dan kon ze de baas zijn steeds kouder wordende wangen aaien. ‘s Avonds wilde de vrouw Woppie weer eten geven, maar Woppie kwam niet. Ze riep hem buiten, toen binnen, maar hij reageerde niet. Waar zou Woppie toch zijn? De vrouw werd op een gegeven moment een beetje ongerust. Ze rammelde met het etensbakje, maar dat hielp niks. Dus met een zaklamp naar buiten, kijken in het hok of hij daar soms was. Hij ligt toch niet aan de weg, net als Pinkeltje toen? Nee, hij was nergens te bekennen. De vrouw ging weer bij de baas zitten. En wie lag daar in volledige trouw en overgave op de koude buik van de baas? Juist Woppie, te spinnen brrrrr, brrrrr.

Nieuw begin

Na twee dagen moest de kist dicht en tot die tijd lag Woppie daar. Hij  kwam er alleen maar af als hij wat wilde drinken of moest plassen. Hij at ook niet.  Toen moest het deksel erop. En waar lag Woppie tot aan de begrafenis? Op hetzelfde plekje, maar dan bovenop de kist. Na de begrafenis is hij een paar maal op het kerkhof geweest – ze woonden er vlakbij – , maar die bezoeken heeft hij voor zover de vrouw het kon volgen, gauw weer gestaakt. Hij heeft nog wat lopen zoeken en daarna plaats genomen op de schoot van de vrouw als die ging zitten. Hij begon daar ook te spinnen, net als bij de baas … brrrrr, brrrr.

Zondag 5 oktober MijnKerk.nl Dierendagviering in Schaarsbergen

Reageren

Reacties

Deel dit verhaal:
MijnKerk.nl

Geschreven door:

Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars