MENUMENU

Ik mis je

Binnenkort, op 2 november, is het Allerzielen (het feest van alle zielen). De dag waarop in de rooms-katholieke kerk alle gelovige zielen van gestorvenen worden herdacht. Tegenwoordig zijn er allerlei manieren om bij Allerzielen stil te staan. “Kom naar Allerzielen in het Vondelpark”, lees ik bijvoorbeeld op internet. In de grote vijver in het Vondelpark in Amsterdam kan je een brandend lichtje te water laten om dierbaren die gemist worden te herdenken.

 

De klok staat stil

Dit jaar moet ik twee mensen die mij lief waren missen. Mijn beide ouders zijn in een tijdsbestek van 11 weken na elkaar gestorven. De klok stond op dat moment even stil, terwijl de wereld gewoon doordraait. Soms verlang ik nu wel eens terug naar het onschuldige en gemakkelijke leven van ervoor. De klok terugdraaien en mijn ouders terugzien. Niet om iets onuitgesprokens nog te zeggen, maar puur omdat ik ze mis. Ik had me nooit van tevoren kunnen inbeelden hoe het zou zijn om met verlies van m’n ouders om te gaan. Het is zo iets onvoorstelbaars. In de eerste weken zeggen mensen tegen je dat je stoer, sterk en kranig bent. Dat het goed is dat ik meteen weer aan het werk ging om de draad op te pakken.

Verdriet toelaten

En ja soms ben ik sterk, maar soms ook niet. Verdriet toelaten kan ook sterk zijn denk ik. Want het wegstoppen zoals ik in het begin wel deed, ervoor vluchten, is ook niet goed. Iemand zei me: ‘Blijf maar een tijdje bij je verdriet, laat deze onvermijdelijke pijn maar toe. Het maakt je breekbaar, maar het zal je niet opbreken.’ En dat ervaar ik nu ook wel. Deze volgende levensfase brengt ook weer iets nieuws.

We zijn wie we verloren zijn

“Allerzielen: alle zielen gaan deel uitmaken van onze ziel, van ons innerlijk leven. We zijn wie we verloren zijn.” Deze uitleg las ik laatst en daar kan ik me wel in vinden. Ik neem mijn ouders mee in mijn hart en mijn herinnering, verinnerlijk hen en zo voegen ze iets toe aan mijn eigen leven. Ze zijn nu bij God maar ook in mij. Er is iets blijvend veranderd. “Want hoe meer we verliezen en meemaken, hoe meer leven en ziel we meedragen. Hoe voller ons hart zal zijn met tranen van medemenselijkheid en liefde.” (citaat uit Leegte achter de dingen). Ik vermoed dat hier iets van Gods liefde oplicht. En dat ik in mijn eigen gebrokenheid raak aan de kern van het leven, hoe moeilijk dat ook te verstaan en te begrijpen is. Vorige maand overleed de moeder van mijn beste jeugdvriendinnetje. Ik kon haar troosten door mijn ervaring aan haar te vertellen en kon zo iets voor haar betekenen. Alleen doordat ik pas hetzelfde had meegemaakt.

Twee kaarsen

De viering bij ons in de kerk (op de laatste zondag voor Advent) is altijd wel mooi en troostrijk. Dit jaar steek ik twee kaarsen aan. Bijzonder hoe je met elkaar stil kan staan bij onze nietigheid en machteloosheid, maar ook hoe we ons samen kunnen verwonderen over het mysterie van leven en dood.
lichtjes-mike-paradise

foto: Mike Paradise
5 reacties op “Ik mis je
  1. Mar schreef:

    Dit jaar een ex vriendinnetje van mijn zoon overleden. Het was al een poos geleden dat ze een tijdje samen optrokken op de middelbare school maar ik heb toch nog heel vask aan haar gedacht dit jaar. Dit ook omdat ik vaak een lied hoor dat op haar afscheid te horen was en omdat ze zelf koos niet meer verder te willen leven..

  2. Lineke schreef:

    2 weken geleden is mijn vriendin overleden. Niet zomaar een vriendin….ook dat stukje wat zij en ik wisten en deelden, met haar gepelgrimeerd en zoveel, zoveel andere dingen…elkaar tot steun geweest…

  3. Parthena schreef:

    This is what we need – an insight to make evyoerne think

Deel dit verhaal:
Auteur van de week

Geschreven door:

Thema: Blog
24 oktober 2016

[views]
Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars