"Ik wil niet anders zijn"

Daar sta ik weer. Aan de rand van zijn bed. Praten als Brugman, wel een half uur lang. Zonder resultaat. Nou, eigenlijk wel met resultaat, maar een ander dan aanvankelijk mijn bedoeling was. Zoonlief (14) wil niet naar school.

Speciaal

Onze zoon, met een autisme stoornis, is na de zomervakantie op een nieuwe school begonnen. Een school voor speciaal onderwijs. Al sinds de kleutertijd was speciaal onderwijs af en toe een onderwerp van gesprek. Maar hij wist zich met hulp van goede leerkrachten en de nodige aanpassingen staande te houden op een reguliere basisschool.

Beloftes

Dus zochten we ook voor de Middelbare School in eerste instantie bij de reguliere instellingen. En er was een school die veel beloofde. We waren uiterst voorzichtig en hebben een aantal gesprekken gevoerd om te weten te komen of ze onze zoon écht de (extra) hulp konden bieden die hij nodig zou hebben. “Ja hoor, geen enkel probleem. We hebben wel voor hetere vuren gestaan…”

Helaas

Het werd een grote teleurstelling. Waar onze zoon vol goede moed begon, zagen we hem in de loop van het schooljaar steeds verder ‘afglijden’. Boos en verdrietig en elke ochtend een strijd om uit bed te komen en naar school te moeten. Pas tegen het einde van het schooljaar kwam het hele verhaal er uit. Hij werd helemaal niet extra geholpen door zijn leerkrachten, op een enkeling na. En hij werd door een aantal leerlingen gepest, soms onder de ogen van de docent, die vervolgens niet ingreep.

Emoties

We hebben er samen om gehuild. Eindelijk kon hij dat. Eindelijk kon hij onder woorden brengen wat er mis was en zijn tranen de vrije loop laten. Want dat is het meest lastige voor onze zoon en voor heel veel anderen met een vorm van autisme. Wat voel ik eigenlijk en hoe uit ik dat. Samen hebben we besloten dat hij niet meer naar die school zou gaan. Hij wist het zelf te verwoorden tegen zijn mentor en zijn klasgenoten: “School had beloftes gedaan en gezegd dat ze me konden helpen, maar dat bleek niet zo te zijn. Ik heb geen enkele hulp gehad en daarom kom ik hier niet weer”.

Beter

School heeft spijt betuigd aan onze zoon en heeft geholpen om een andere, betere plek voor hem te vinden. Daar gaat hij nu een aantal weken naar toe. En tot nu toe stond hij ’s morgens zonder problemen op en kwam hij ’s middags heel vrolijk uit school. Mooi! Totdat hij afgelopen weekend verkouden werd. 

Niet lekker

Dat is natuurlijk voor iedereen vervelend, maar onze zoon keert nog meer in zichzelf als hij zich niet lekker voelt. Maandagochtend was ik dan ook niet verbaasd dat hij niet naar school wilde. Ik gaf hem groot gelijk. Keelpijn, hoofdpijn en hoesten. Maar in de loop van de dag knapte hij al weer wat op. Dinsdag nog even uitzieken en woensdag weer naar school, spraken we af.

Daar gaan we weer

En daar stond ik dus woensdag. Aan de rand van zijn bed. Ik kreeg een soort Déjà vu. Praten, praten, praten, af en toe schreeuwen tegen zijn geschreeuw in, maar geen schijn van kans. Meneer bleef in bed. Taxi-bus afgebeld, school op de hoogte gebracht en ondertussen beide dochters op weg naar school geholpen.  

Vol hoofd

Even later stond zoonlief toch ineens voor me. Gewassen en aangekleed. “Sorry mama”. Hij liet me een notitie zien in zijn telefoon. Iets dat hij had geschreven. Over zichzelf en over hoe vol het is in zijn hoofd. Dat hij maar denkt en denkt. Dat hij wel weet dat hij ‘anders’ is en dat dat misschien ook wel mag, maar dat hij dat helemaal niet wil.

Jezelf tegenkomen

Toen begreep ik het. Het was niet alleen de verkoudheid. Het was ook de hele omschakeling van de afgelopen weken. Van ‘gewoon’ naar ‘speciaal’. Hoewel hij het op z’n nieuwe school heel erg naar de zin heeft en volgens zijn leerkracht heel vrolijk is in de klas, is het een omschakeling. Het heeft te maken met jezelf tegenkomen en jezelf leren kennen. Weten dat je hier wel op de plek bent, maar dat je eigenlijk naar die school wilt waar ook je klasgenoten naar toe zijn gegaan.

Iedereen is anders

Ik moet steeds denken aan dat liedje ‘iedereen is anders’ (zie onderaan deze blog). Wat laten we dat graag horen op school of in de kerk. Want de boodschap is dat je er mag zijn. Hoe christelijk is dat! Maar onze zoon heeft juist aan dat liedje altijd een hekel gehad.  “Ik wil niet anders zijn.”

Doorzetten

We hebben afgesproken dat hij deze week nog even lekker mag bijkomen. Op zijn nieuwe school hebben ze daarvoor alle begrip. “En maandag ga ik weer hard mijn best doen mam, om te zorgen dat ik zo snel mogelijk niet meer naar school hoef en kan gaan werken als entertainer in een pretpark!”

Deel dit verhaal:
Marleen Samplonius-Ottens

Geschreven door:

Thema: Blog
21 september 2018

2 x gelezen
Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars