MENUMENU

In de wacht en buitengesloten

De afgelopen maanden is Anja een trouwe bezoekster geweest van verschillende wachtkamers. Altijd weer een spannend iets. Wat krijgt ze te horen? Wat moet ze doen? Zijn “ze” op tijd? In deze laatste blog vertelt ze haar ervaringen.

In de wachtkamer.

Laat ik bij het begin beginnen: Ik loop de wachtkamer in en begroet de mensen die er zitten met een goedemorgen. Geen respons. Ik ga zitten en kijk rond en zie nu waarom er geen reactie komt: ik zie hoofden met oren en in die oren van die snoertjes en de ogen zijn gevangen richting het schermpje van de telefoon en de vingers typen en swipen (heet dat zo?) over het apparaat en ik? Ik zit alleen en ben buitengesloten.

Oké….. geen praatje prut dus en ik pak een tijdschrift en een kop koffie.

Opnieuw in de wachtkamer.

De volgende keer zit de wachtkamer overvol zie ik, als ik aan kom lopen. Blijkbaar is er een groepssessie gepland. Dus mijn kansen op een gesprek en even contact lijken hoger. Niet dus. Hetzelfde verhaal als de vorige keer. En denk nu niet dat het alleen jonge gastjes zijn die met en achter en IN de telefoon zitten. Ook de wat oudere generatie –waar ik bij hoor- doet vrolijk en onpersoonlijk mee.

Ik ga zitten en overweeg mijn opties. Ik zou op de tafel kunnen gaan staan en brullen: hé hallo : ik zoek contact! Of ik kan naar iedereen persoonlijk toe lopen en een tikje op de rug geven en vragen: “Wilt u iets drinken?” Of met de tijdschriften die op tafel liggen gaan smijten. Allemaal onzin natuurlijk want, …zoiets doe je niet. Dat is raar! Wie zoekt er nu nog contact in deze maatschappij?

Waarom?

Deze ervaringen laten me niet los. Ik vind het jammer en zelfs soms een beetje triest en vraag me af, waarom duikt (bijna) iedereen in zijn eigen wereldje in zijn/haar telefoon? Is dat veiliger? Willen ze geen contact of durven ze niet (meer). Dit is nu een voorbeeld vanuit de wachtkamers. Ik zie het ook als ik voorbij een bushokje rijd, op de stations, in het openbaar vervoer, eigenlijk overal: ieder in zijn of haar eigen leven. Waarbij mijn vraag is: is het “Leven” die telefoon? Maar dit terzijde.

Mijn oproep.

Ik doe een oproep: mensen als je ergens binnenstapt, doe dan je telefoon eens weg en kijk om je heen. Zeg gedag tegen diegene die naast je staat/zit en nog avontuurlijker, begin eens een gesprek. Nieuwe mensen, nieuwe kansen en volgens mij een nieuw, spontaner en gezelliger leven.

Doen jullie mee?

PS: dit is mijn laatste blog bij MijnKerk.nl Als jullie mij blijvend willen volgen én contact willen, neem dan een kijkje op mijn website www.missieenmijmeringen.nl .

IK blijf MijnKerk volgen.

contact

foto: Anja de Jong
16 reacties op “In de wacht en buitengesloten
  1. marina schreef:

    Heel herkenbaar Anja. Gisteren las ik in het Kerkblad bij mijn ouders over ontmoetingen en toenlas ik zoiets als dat we bij allerlei gelegenheden, werk, hobby, cursus mensen ontmoeten en vaak welwillend vriendelijk zijn maar eigenlijk is er geen echt contact geweest, iedereen gaat weer naar huis en een mens wordt niet echt gezien..Er is niet echt interesse in elkaar..Ik heb bij de dokter in de wachtkamer wel eens leuke ontmoetingen gehad en leuke gesprekken met mensen waarmee ik een klik voelde op dat moment. Kan je een leuke dag bezorgen..
    Jammer van de laatste blog op mijn Kerk. Juist omdat je reageert op dingen heb je het gevoel dat er even contact is..Beste wensen voor jou..

  2. Lineke schreef:

    zo raak, in deze maatschappij. Zelf heb ik er geen last van. Soms vraag ik gewoon wat ….dan moeten de oortjes eruit gehaald worden en kan er toch een leuk gesprekje volgen. De ander moet dan niet het idee hebben ‘gestoord’ te worden, want dan lukt het natuurlijk niet.
    Jammer Anja dat dit je laatste blogje was voor mijn kerk.nl ….
    Ik las graag je ‘mijmeringen’ etc.
    Succes verder met wat je onderneemt…

    • anja de jong schreef:

      dag Lineke, van harte welkom op mijn eigen website en dan blijf je op de hoogte wat ik verder ga doen 🙂

    • Leidy schreef:

      Pleasing you should think of sohetming like that

  3. Christian Wisse schreef:

    Ik begrijp je klacht, ervaar vaak hetzelfde. Maar ik ervaar ook dat je met een glimlach vaak veel ijs kunt breken. Het ergste vind ik nog wel dat dit ook bijvoorbeeld bij Mijnkerk.nl plaats vindt: kil en in hokjes denken

    • anja de jong schreef:

      oeps, dat is heel jammer dat je dit bij MijnKerk ook ervaart. Dit zou nl de laatste plaats moeten zijn waar dit mag gebeuren, eigenlijk zou dit helemaal NIET mogen gebeuren bij ons. Inderdaad met een glimlach kom je heel ver en dat blijf ik dan ook doen in mijn omgeving.

    • Kapri schreef:

      You really found a way to make this whole precoss easier.

  4. Irma schreef:

    Ja, erg is dat, als je merkt dat iedereen maar in zijn eigen wereldje zit. Nog erger vind ik het te moeten constateren dat ik dan ook maar mijn mobiel te voorschijn tover… Eigenlijk zou ik idd op de tafel moeten springen: ‘hallo, waar zijn we mee bezig?’ Bedankt voor de eyeopener, Anja en ook voor al die andere, prachtige blogs! Het ga je goed.

    • anja de jong schreef:

      dank voor je compliment Irma en…… ga je ook op de tafel staan springen 😉 gelukkig blijven we elkaar op een andere manier ‘volgen’

    • Staysha schreef:

      Just the type of inigsht we need to fire up the debate.

  5. Karcy schreef:

    This artlcie keeps it real, no doubt.

Deel dit verhaal:
Auteur van de week

Geschreven door:

Thema: Blog
3 oktober 2016

[views]
Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars