In goede handen.

Gastblogger Hannie van der Staaij vertelt over haar pleegkinderen.

Dit keer vertelt Hannie over haar jongste kind die sinds kort naar groep een gaat.
Het lijkt zo gewoon. Je brengt je kind naar school en na een paar uur haal je hem weer op. Maar er zijn wel eens van die momenten dat het even anders gaat en dan? Soms moet je iemand loslaten. Dat kan moeilijk zijn, ook al komt je kind in goede handen.

Woensdag

Daar gaat hij dan… wat voelt hij zich groot en stoer. Eindelijk net zoals zijn 2 jaar oudere zus; hele dagen naar school. De eerste twee dagen zijn één groot feest. Als ik ze ‘s  middags ophaal uit school valt hij onderweg in slaap, maar moe? Hoe kom ik erbij…hij denkt gewoon na met zijn ogen dicht, zegt hij. Kennelijk raast de adrenaline toch door zijn kleine lijfje en hij stuitert tot etenstijd door in de tuin en op de trampoline. Na het eten kruipt hij op schoot, in het schommel-ei en luistert hij naar een verhaaltje. Als een klein mannetje valt hij in een diepe slaap.

Maar dan…

Hoe anders was het donderdag bij het opstaan. Eén en al verzet bij het eerste ontwaken; niet naar de toilet willen, niet willen aankleden, hard gaan schreeuwen en vooral heel demonstratief in mijn bed blijven liggen. Man, man, mannetje toch…

Ik vertel hem dat zijn zus en ik ons gaan aankleden, want zij wil wel naar school. Ik bereid hem erop voor dat wij ook gewoon gaan ontbijten als we klaar zijn met aankleden. Onder luid protest kiest hij toch eieren voor zijn geld en begint hij zijn sokken aan te trekken.

Op school

Het gaat goed, tot we zijn zus gedag gezegd hebben en het tijd is voor hem om de klas in te gaan. Hij klampt zich aan mij vast en begint heel hard te roepen dat hij niet wil. Ik wil met jouhou meeeee… Met een kind onder m’n jurk lopen we de klas in, we zoeken zijn stoel en dan…breekt de paniek uit bij hem. Huilen, schreeuwen, schoppen, maar vooral heel veel angst en verdriet. De juf neemt hem op schoot en houd hem vast terwijl hij de boel bij elkaar schreeuwt. Ze zegt; ik denk dat het beter is dat je gaat!

Uit handen geven

Daar sta ik dan op de gang. De conciërge loopt voorbij en zegt; is dat er eentje van jou? Ja… zeg ik wat benepen. Drie klassen verder hoor ik hem nog. Ik blijf even wachten in de hoop dat hij redelijk snel kalmeert. 5 minuten die een eeuwigheid lijken te duren, later is hij rustiger, maar hoor ik hem nog boven het zingen van zijn klasgenoten uitkomen. Ik draai me om en loop naar huis. Wetend dat hij in goede handen is en ondertussen mij echt een ontaard mens voelend. Soms moet je zorgen uit handen geven. Zorg voor je kinderen overgeven aan de meesters of juffen op school. Ze hebben het vaker gedaan, zijn ervoor geschoold, getraind. Ze weten wat ze doen.  Hij zal, hoe klein hij ook is, moeten leren dat ik weer terug kom. Dat ik er vanmiddag weer ben en dat hij zelf nog stoerder is dan hij al dacht.

En jij?

Míjn eerste schooldag is al ruim 33 jaar geleden. Ik weet niet meer hoe het was. Ik weet wel dat ik steeds opnieuw moet leren om mij over te geven aan de zorg van anderen.  Mensen die je willen helpen als het erop aan komt, die er voor je willen zijn. Mensen die op je pad gestuurd worden door die Ene die beloofd heeft er altijd voor je te zijn. Als je moe bent, als je bang bent, als je plezier hebt.

Durf jij je zorgen bij Hem neer te leggen?

Een van de andere blogs van Hannie vind je hier

Een reactie op “In goede handen.
  1. Avatar Marijke Bezemer van Doorne schreef:

    Mijn eerste schooldag is 64 jaar geleden. Ik vond het niet erg maar mijn moeder kwam mij te laat ophalen.
    Toen was ik even in tranen dat heb ik nooit vergeten.

Deel dit verhaal:
Gastblogger

Geschreven door:

Thema: Blog
31 mei 2017
Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Krijg wekelijks inspiratie en praktische tips over geloof in je dagelijks leven in je mailbox.
Wij zullen je gegevens niet aan derden doorgeven.
Nieuwsbrief