MENUMENU

It takes a village to raise a child – samen oog voor onze kinderen

Mijn hart stopte even met kloppen toen ik langs een grote vijver een kleine plastic loopauto zag staan. De twee politieauto’s die erbij geparkeerd waren bevestigden dat ik niet de enige was die gealarmeerd was. Was er een peuter in het water gevallen? Dat was nog lastig te zien, vanwege al het riet dat langs de kant stond. Dus al spoedig kwamen duikers van de brandweer, die ook een drone bij zich hadden. De traumaheli kwam overgevlogen en ambulances stonden klaar. Voordat het zover was keek ik met de agenten mee en vroeg of ik mee kon zoeken. Alle hulpdiensten waren gealarmeerd dus dat was niet nodig. Toen ben ik maar gegaan. Niemand heeft er wat aan als ik blijf kijken. Ik bad wel een paar keer gauw een schietgebedje. Laat het niet zo zijn…

Malinees redt kleuter van balkon in Parijs

In Parijs was het dit weekend ook groot alarm. Een kleuter hing aan de rand van een balkon op de vierde etage. Er was geen tijd voor hulpdiensten. Er moest gehandeld worden. Een immigrant uit Mali dacht naar eigen zeggen niet na en klauterde in een minuut via de onderliggende balkons naar de kleuter en trok hem over de rand veilig op het balkon. Applaus volgde. De man heeft de Franse nationaliteit aangeboden gekregen en een baan bij de brandweer.

Tekst gaat hieronder verder

Loos alarm in Waalwijk

Ook bij de vijver in Waalwijk liep het goed af. Het bleek loos alarm. De eigenaar van de loopwagen werd gevonden en er bleek geen kind vermist. Opluchting natuurlijk. Maar ook een vraag: waar waren de ouders? Dat maakte het al wat onwaarschijnlijk dat er echt iets gebeurd was. Hoe komt een peuter alleen langs de openbare weg bij een vijver? Toch ga je zoeken. Want welke ouder laat daar een loopauto achter?

Waar waren de ouders?

Met die vraag bleef ik ook zitten bij het filmpje uit Parijs: waar waren de ouders? De buurman zien we nog zijn armen uitstrekken; wat zal er door hem heen gegaan zijn? Maar waar waren de ouders? Misschien hadden ze helemaal niks door? Het lijkt onvoorstelbaar, maar nog maar een paar dagen geleden las ik het bericht van een vader uit Nashville, die een van zijn kinderen vergeten was uit de auto te halen. Nashville wordt getroffen door een hittegolf en het meisje van 1 overleefde dit niet. De vader is ontroostbaar. Strafbaar ook, en terecht, maar ook ontroostbaar.

Onze kinderen

We proberen onze kinderen allemaal zelf zo goed mogelijk op te voeden en overal goed op ze te letten. Maar blijkbaar zijn er meer paar ogen nodig om te voorkomen dat er iets mis gaat. ‘It takes a village to raise a child.’ Er is een dorp nodig om een kind op te voeden. Dit gaat niet over de bemoeizucht van anderen die met ongevraagd advies komen over de opvoeding van je kind. Dit gaat over het samen ogen en oren openhouden naar onze kinderen. Kinderen zijn ‘van’ hun ouders, maar in deze zin ook van ons allemaal. Dat voelen we als we zo’n loopautootje zien, of een kind aan een balkon, of van een opgesloten kind in een auto horen.

Kinderen van God

Hierin wordt voor mij concreet wat het betekent dat ze kinderen van God zijn. Ze zijn meer dan kinderen van hun ouders. Ze zijn de toekomst. Onze toekomst. En die toekomst is in Gods hand. En in de handen van zoveel meer mensen die meekijken en ingrijpen als het nodig is. Omdat ze zich emotioneel verbonden voelen met een van Gods kinderen.

Deel dit verhaal:
Otto Grevink

Geschreven door:

Thema: Blog
28 mei 2018

432 x gelezen
Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars