Je ne sais pas prier

Afgelopen vakantie heb ik flink wat kerken gezien. Eén kerk viel op door een bijzondere tekst die ik zag hangen.

Deze zomer kwam ik, op vakantie, in verschillende Zuid-Duitse en Franse plaatsjes. Ik ben opgevoed met de gewoonte om altijd wel even binnen te lopen in de kerken die we tegenkomen. Zo ook deze keer. De ene kerk was overdadig, de andere sober. De een eeuwen, de ander pas enkele tientallen jaren oud. Maar wat bijna alle kerken gemeen hadden waren de kaarsjes die je aan kon steken. Eén kerk viel me daarbij op. Daar hing namelijk boven de kaarsjes een tekst, die vertaald ongeveer zo luidt:

Ik weet niet wat ik moet bidden.
Ik weet niet wat ik moet zeggen.
Ik heb niet veel tijd

Dus, Heer, dat deze kaars, aangestoken voor U, mijn gebed mag zijn
Dat haar schitterende vlam mijn vreugde en verdriet tot U mag dragen
Dat haar troostende vlam mijn leven zal verlichten door Uw trouwe aanwezigheid

Dit gebed sprak me erg aan. Want ik vind het vaak moeilijk om woorden te vinden om te bidden. Ik vind het vaak lastig om tijd te maken voor een écht contact tussen God en mij. Om die gevoelens hier verwoord te zien vond ik erg mooi. En ook troostend: ik ben blijkbaar niet de enige!

Blij dat we katholieker worden

Ook de kaars als symbool voor mijn gebed, vind ik een mooi idee. Ik zou niet altijd de kaars het gebed voor me willen laten doen, dat voelt te makkelijk. Maar soms lukt het gewoon even niet, dan komen er geen woorden. Dat hoeft natuurlijk ook niet altijd. Ook een zwijgend gebed op zijn tijd is denk ik prima. Maar om af en toe een kaars voor me te laten ‘spreken’ vind ik toch wel een mooi idee.

Ik ben dan ook blij dat we in de protestantse kerk steeds katholieker worden, en er ook bij ons steeds vaker de gelegenheid is om een kaarsje te branden.

Foto: Edward Webb

Reageren

Reacties

Deel dit verhaal:
Marijke Fris

Geschreven door:

Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars