Doof

Geesje heeft een paar dierbare vrienden verwaarloost en merkt dat het misschien nog wel meer pijn doet om iemand te kwetsen die je lief is, dan om zelf gekwetst worden. Het is moeilijk om jezelf te vergeven.

Vocht achter het trommelvlies, luidde het oordeel van de dokter. Ze had het vrij snel geconstateerd. Ondertussen ben ik al 4 dagen doof aan één oor en hoor ik verminderd aan het andere. Soms denk ik dat ik gek word. Alsof ik in een soort onder water wereld leef. De stilte is me wel bekend. Niet het letterlijke doof zijn, maar wel in figuurlijke zin. Hoe vaak heb ik God niet iets gevraagd en bleef het vervolgens stil? Ik ben erover na gaan denken: Is God er dan niet? Of zegt hij gewoon niks? Of ben ik het zelf? Is mijn oor doof? Af en toe voel ik me een toeschouwer, iemand die aan de zijlijn staat.

Doof groot - fb

Workshop

Een maandje geleden was ik bij een creatieve workshop. We werden uitgedaagd om een afbeelding uit te zoeken die ons aansprak, uit een hele rij met ansichtkaarten. Eén kaart sprong er voor mij duidelijk uit. Een oude man en een oude vrouw stonden er op, met zo’n blik-met-draad-telefoon die hen met elkaar verbond. De man keek een beetje nukkig en hield het blik tegen zijn oor. De vrouw had een brede glimlach en riep in het andere blik. Het gaf mij een beeld van een echtpaar, waarvan de man wat doof geworden was en de vrouw gewoon steeds harder was gaan praten om zich verstaanbaar te maken. Ik voelde meteen een klik met deze kaart. Want ook ik voelde me doof, ik had het idee dat ik niks meer van God hoorde, niet omdat hij niks meer te melden had, maar omdat ik doof was. En ik baalde daarvan.

Veroordeling

We kregen de opdracht om een vorm te nemen en daarmee te gaan tekenen, steeds herhalend, met kleine tekeningetjes. Ik begon met een oor. Ik tekende er steeds meer bij en er ontstond haast een leger van oren op mijn tekenvel. In concentratie werkte ik, totdat ik opkeek en ineens zag dat mijn oren een vinger hadden gevormd op het blad. Een wijzende vinger. Een bestraffende vinger. En meteen kwamen er allerlei gedachten in me op. Gedachten aan gesprekken de afgelopen tijd met dierbare vrienden, die zich door mij niet gehoord, niet gezien hadden gevoeld. Die ik in mijn schijnbaar drukke leven als thuismoeder tekort gedaan had. En het deed pijn. Iemand kwetsen die me lief is, doet me misschien nog wel meer pijn dan zelf gekwetst worden.

En nu wees die vinger veroordelend naar mij. Ik had hem zelf getekend. Een vinger vol dove oren. Maar ik had die dingen toch uitgepraat, excuses aangeboden? Blijkbaar veroordeelde ik mezelf nog wel. Ik ben verder gaan tekenen, heb de vinger weggetekend, met nog meer oren. En langzaam kon ik het loslaten. En toen keek ik naar een blad vol oren, nog steeds dove oren. De cursusleidster vroeg ons om iets van God toe te voegen aan onze tekeningen. Zijn antwoord aan ons. En heel klein, heel voorzichtig tekende ik een klein hartje tussen de oren. En nog één…en nog één. En het werden er steeds meer. En ik arceerde ze waardoor ze eruit sprongen en mijn wolk oren barstte open in een regen van hartjes.

Mildheid

Misschien ben je niet zo van de creatieve uitwerkingen, misschien zegt het je niks. Maar terwijl ik tekende speelde zich in mij een heel proces af. Ik tekende mijn frustratie eruit, mijn zelfveroordeling en er kwam ruimte voor liefde van God en daardoor ook liefde voor mezelf, mildheid. Misschien uit jij je frustratie in andere dingen, in harde muziek, in sporten, in met je handen bezig zijn, in een goed gesprek met een glas wijn of een pint bier. Maar als je God erbij betrekt, komt er liefde vrij.

Mijn oor is nog doof, maar ik heb geduld. God praat wel door in die blik-met-draad-telefoon, zo hard dat ik het zal horen. En hij doet het met een glimlach vol mildheid.

Reageren

Reacties

Deel dit verhaal:
Geesje Jaakke-den Toonder

Geschreven door:

Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars