MENUMENU

Anoniem

De minister presenteerde een plan. Een plan om ‘jihadisten’ het leven zo moeilijk mogelijk te maken.

Gezien de ontwikkelingen en de daden van IS niet eens zo’n gekke gedachte. Toch bekroop mij een ‘unheimisch’ gevoel, want zoals bij elk plan tegen zaken waar we tegenwoordig bang van worden, wordt er een anonieme tiplijn opgetuigd. Op dat moment gaat het jeuken.

‘Op de stenen staan de namen’

In mijn straat, een oude straat in Rotterdam – West, liggen sinds dit voorjaar ‘struikelstenen’. Kleine goudkleurige steentjes. Ze liggen voor de huizen waar zij, die werden afgevoerd en vermoord, ooit woonden. Op de stenen staan namen. Er staat ook op waar en wanneer ze zijn vermoord. Sobibor, Auschwitz, Bergen-Belsen. 1943. Met de stenen hebben anonieme slachtoffers van een genocide een naam gekregen. Hun naam herkregen.

Die vraag

Laatst zat ik te denken hoe ik over een paar jaar mijn zoon ga uitleggen waarom er namen op die steentjes voor ons huis staan. Het zijn geen fijne zaken om uit te leggen aan je kind. Liever leer je ze waarom bladeren in de herfst van kleur veranderen. Toch zal hij die vraag op een dag aan mij stellen. ‘Papa, wie is Fransje Valk?’

‘Meldlijn tegen jihadisten’

Ik dacht daaraan toen ik afgelopen week minister Opstelten, ooit de burgemeester van mijn stad, vol ‘daadkracht’ het plan voor een anonieme meldlijn tegen jihadisten zag presenteren. Ik begrijp de angst en de noodzaak tot optreden, maar het klinkt zo stoer allemaal. En tegelijkertijd zo laf. ‘Ik zeg niet wie ik ben, maar hij daar, met die naam, op dat adres, die moet je hebben.’ Het leidt alleen maar tot meer gruwelijkheid.

Durven we nog met naam en toenaam te staan voor onze idealen, voor ons geloof, voor het recht van hen met wie we leven?

Reageren

Reacties

Deel dit verhaal:

Geschreven door:

Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars