MENUMENU

Jongens zijn het

Het was mooi weer. De zon scheen, een zachte wind. De bomen bij het stemlokaal waren al groen. Kleine boompjes langs het Tiedemanplein. Woensdagmiddag, de kinderen vrij. Ze voetbalden er lustig op los. Net als ik, 25 jaar geleden. Ik stond even stil en keek naar ze. Er zit er vast een bij die het ver gaat schoppen, dacht ik. Zo snel, zo technisch, zoveel plezier. Hun lach schalde over het plein als er weer een werd gedold. Net als toen.

Stemmen

Ik liep verder. Er moest gestemd worden. Als historicus voel ik dat als plicht. Wat zou ik anders nog kunnen en mogen duiden aan de tijd? dacht ik, zoals ik altijd bij verkiezingen denk. Bij de uitgang hield een oudere man de deur voor mij open. Hij lachtte mij toe: ook gestemd meneer? Ja, u ook? Ja, ik ook! We hopen op het beste he. Fijne dag verder.

Jongensgedrag

Buiten gekomen kreeg ik bijna een bal tegen mijn hoofd. He, Khalid kijk uit voor die meneer! klonk het.  Ik hield ‘m tegen en schoot ‘m terug. Niet onaardig, dacht ik zelf.  Vast nog een reflex van vroeger, van die tijd op de pleintjes. Dank u wel meneer!

Jongens, met jongensgedrag. Wild en onbezonnen, soms brutaal, vaak beleefd. Veel humor ook. Maar het blijven jongens. Gewone, kleine jongens. Waar dromen ze van in de nacht? Waar worden ze blij van? Waar worden ze bang van als het donker hen omringt?

Woede

Toen ik ’s avonds laat het journaal zag, werd ik woedend. Er stond een blanke man op een podium voor een vlag. Die man zei dat hij het wel ging regelen,  minder Marokkanen. Minder, minder, minder, klonk het. Uiteindelijk kent minder maar een eind. Woede is voor een historicus geen goede grond om de tijd te duiden. Hoewel?

Ik dacht ik aan ze.  Ik dacht aan Khalid, die zo goed kan voetballen. Hij ligt nu vast te slapen.
Ik dacht aan zijn zus Aya, die hem maar irritant vindt en met haar vriendinnen kletst. Ik krijg ze maar niet uit mijn  hoofd, Khalid en Aya. Ik kijk in mijn portemonee en zie een foto van een ventje, zeven jaar was hij toen.

Waar zijn ze over veertig jaar?

Tijd duiden

De ochtend erna las ik een column van Elise Kant op pkn.nl Het trof mij en gaf mij moed de tijd te duiden:

Kristalhelder de nacht
het heelal een zwarte jas
met sterren bestikt
maar elke vergelijking met het verleden
berust op louter toeval

Reageren

Reacties

Deel dit verhaal:
MijnKerk.nl

Geschreven door:

Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars