Judit: “Hashtag fakedream: wie droomt er nu nog?”

Zondag begon de dominee met de vreselijkste zin aller tijden: “Gemeente van Jezus Christus, ik had laatst een droom.” Ik vind: alleen als je Martin Luther King heet, mag je zo beginnen. Bovendien, het lijkt te veel op: “Ik sprak gisteren een mevrouw bij het koelvak van de Jumbo.” Dat je iets duidelijk maakt aan de hand van een gebeurtenis uit je eigen leven. En laat die gebeurtenis nou nét goed bij de moraal van je verhaal passen …

Enfin, deze preker had ‘gedroomd’ dat hij bij de bakker stond en dat het ‘casino bruin’ op was. Dus: “Wat nu?” Want dominee had een heel gezin te voeden! Een diepe zucht ontsnapte me. Ik kreeg meteen een mentos-met-knipoog van mijn buurvrouw. Dat had een kalmerende werking, maar niet voor lang. Toen de dominee opzichtig toewerkte naar de vijf broden bij het meer van Galilea werd het me te gortig.

Ik stak mijn hand op

“Dominee, u hebt helemaal geen droom gehad!” zei ik, terwijl ik mijn hand opstak. “Nee, u had gewoon geen inspiratie. En dat is helemaal niet erg! Ik geef het u te doen, voor de zoveelste keer over vijf broden en twee vissen praten.”

Laten we een rondje ontboezemingen doen

Inmiddels was ik opgestaan: “Zeg het gewoon als het niet ging! Ja, laten we in plaats van de preek een rondje ontboezemingen doen vanochtend.” Ik bevond me nu in het middenpad en ging verder, het geroezemoes negerend. “Dan vertellen we elkaar misschien dat u en ik geen puf hadden om te gaan, maar ja, wie weet wie je ontmoet bij de koffie? Of dat u opziet tegen deze doopdienst omdat u geen kinderen kunt krijgen, maar vindt dat dit niet het moment is voor uw eigen verdriet.”

Tijdens gebed de draad kwijt

“En”, zo ging ik enthousiast verder, “wie is niet net als ik afgeleid door alle trilmeldingen op de telefoon tijdens dit uur? Vingers omhoog! En wie is er weleens tijdens het gebed de draad kwijt en vindt zichzelf ook terug bij een boodschappenbriefje? Of dat u tijdens het Kyrie denkt: ‘Ja, maar dit komt toch nooit meer goed?’ Wie hoopt bij de koffie net als ik op een originelere vraag dan: ‘Hoe vond jij de preek?’”

Zelf eens op de preekstoel staan

Ik stond nu naast de verbouwereerde predikant en dronk zijn glaasje water in één teug leeg: “En wie van jullie [PRIEMENDE vinger] wil nou niet eens zélf op de preekstoel staan om iedereen de waarheid te zeggen?” Oorverdovende stilte …

Hashtag fakedream

En toen … werd ik door de koster in de houdgreep gelegd en ruggelings de kerkzaal uit gesleept. Onvoorstelbaar, toch? Het leek wel een nachtmerrie. Voordat de deur achter me dichtklapte, gilde ik nog: “Nee, u hebt helemaal niet gedroomd, dominee! Hashtag fakedream! Want wie droomt er nou nog?!”

Judit is een single vrouw van 35+. Ze is voor haar werk net verhuisd van een uit de kluiten gewassen dorp naar een grote stad. Ze is op zoek naar een kerk waar ze zich thuis voelt. De komende tijd deelt ze fragmenten uit haar dagboek op MijnKerk.  De naam Judit is een pseudoniem. Het dagboek is grotendeels gebaseerd op gebeurtenissen uit haar leven. Dit dagboek is eerder verschenen in het magazine Petrus, het kwartaalblad over geloof, hoop en liefde in de Protestantse Kerk. In mei 2019 verscheen de laatste dagboekbijdrage van Judit. Een abonnement op Petrus is gratis. Meld je aan op www.petrusmagazine.nl

Deel dit verhaal:
Gastblogger

Geschreven door:

Thema: Blog
7 juni 2019
Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Krijg wekelijks inspiratie en praktische tips over geloof in je dagelijks leven in je mailbox.
Wij zullen je gegevens niet aan derden doorgeven.
Nieuwsbrief