Steek jij een kaarsje aan met mij?

Geesje steekt een kaarsje aan, maar waarom eigenlijk?

Afgelopen twee weken was ik op vakantie in Duitsland. Wat een heerlijke tijd, om te ontspannen, eindelijk eens een moment voor een goed boek (of 4), plonzen in het campingzwembad, wandelen in de schaduw van bos, watervallen en rotsformaties. En zo, wandelend en fietsend kwamen we in menig dorpje, plaatsje, stad. Ik hou ontzettend van stadjes bezoeken. Niet zozeer om te winkelen, maar meer om de bijzondere gebouwen, pleintjes, geveltjes. Zo bezochten we Trier, wat een prachtige stad! De oudste stad van Duitsland, met meerdere gebouwen uit de Romeinse Tijd. Mijn oudste vroeg hoe oud ‘dat ding’ dan was, toen we bij de befaamde Porta Nigra stonden. Jaartallen zeggen haar nog niks, dus ik zei eerst alleen maar: ‘het is heel erg oud.’ Ze vroeg of het nog voor opa’s geboorte was. Toen heb ik maar gezegd dat het gebouwd was rond de tijd dat Jezus op aarde was, ik zat er –bleek later-  zo’n 200 jaar naast, maar het maakte wel indruk.

Kerketiquette

In al die dorpjes, plaatsjes en steden kwamen we wel een kerk tegen, soms een kerkje, soms een flinke kerk, zoals de Dom in Trier. Ik wil ze eigenlijk altijd wel even binnengaan, om de prachtige uitstraling, soms bijzondere kunstwerken binnen en om de sfeer die in zo’n kerk hangt. Op zo’n plek voel ik me vaak één met een groter geheel, één met andere gelovigen. We hadden de kinderen vooraf instructies gegeven voor de etiquette van het kerkbezoek: zachtjes praten, niet rennen, niet gillen (ook al echoot het nog zo mooi). Onze kinderen komen echt vaker in een kerk, maar daar mogen ze dan lekker spelen, rennen en (niet al te hard) gillen. Vooral voor onze middelste was dit een uitdaging. Hij stond al snel aan de verkeerde kant van een gespannen koord bij het altaar en verwisselde stiekem de titelbordjes van geëxposeerde schilderijen. In de meeste bezochte kerken stond er ook wel zo’n rek met kaarsjes. Soms bij een Mariabeeld, soms gewoon in een hoek. Ik was net op tijd om diezelfde middelste te vertellen dat hij deze kaarsjes niet uit mocht blazen.

geesjeaankondiging

Kaarsjes branden

Mijn oudste vroeg waarvoor die kaarsjes waren en ik legde haar uit dat mensen zo’n kaarsje aansteken voor iemand aan wie ze willen denken, voor wie ze willen bidden. Mensen die ziek zijn of verdriet hebben, pas of al langer geleden overleden zijn. Ik stond nog even in gedachten verzonken te kijken naar al die flakkerende lichtjes, maakte er, wellicht wat oneerbiedig, een foto van. Toen viel me op dat er ook een aantal kaarsen uit waren, opgebrand of uitgeblazen. Ik bedacht me dat dat vaak ook symboliseert hoe mijn bidden voor anderen ervoor staat. Soms sta ik er bewust bij stil, zoals wanneer iemand een kaarsje aansteekt. Ze blijven er even bij staan kijken. Zo bid ik voor mensen, denk regelmatig aan ze. Maar na verloop van tijd doven die gebedskaarsjes, zoals mijn aandacht voor het bidden verslapt. Er zijn honderd-en-één andere dingen waar mijn aandacht naartoe gaat. Ik kan mezelf dat verwijten, me er druk over maken, me in een hoekje gaan zitten schamen dat ik vergeten ben te blijven bidden. Maar wie help ik daar verder mee? Ik bedacht me daar, bij dat rek kaarsjes in de grote Dom van Trier, tussen andere toeristen zoals ik, dat ik ook een andere keuze kan maken. Ik kan een nieuw ‘kaarsje aansteken’, opnieuw, gewoon op dat moment, voor iemand bidden. Opnieuw beginnen, met nieuwe aandacht. Omdat ik geloof dat het werkt, dat bidden.

Zullen we dan vandaag, op dit moment, een kaarsje aansteken? Hier op Mijnkerk.nl, in een echte kerk of gewoon thuis door iemand in gebed te noemen. In het vertrouwen dat God het hoort, dat hij dat kleine flakkerende lichtje ziet.

Online een kaarsje aansteken? Klik dan hier.

Reageren

Reacties

Deel dit verhaal:
Geesje Jaakke-den Toonder

Geschreven door:

Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars