MENUMENU

Kalverliefde

Voor de schrijfcursus die ik volg, moest ik me dit keer verdiepen in 'romantiek'. Wat vind jij romantisch, luidde de opdracht…

Als ik kijk naar mijn ouders, dan denk ik: dit is echt. Echte liefde. En ach, romantiek? Het is maar hoe je het bekijkt…

Puinhoop

Zij werden verliefd toen ze slechts veertien en vijftien jaar oud waren. Kalverliefde, volgens de volwassenen. De oorlog lag nog maar een jaar of twee achter hen. Het zou lang duren voordat ze konden trouwen. Waarschijnlijk te lang. Nederland lag in puin en de wederopbouw moest nog starten. Een eigen huis konden ze voorlopig wel op hun buik schrijven.

Trouwfoto

Als ik de weinige foto’s van die tijd bekijk, zie ik mijn moeder stralend achterop de fiets zitten bij mijn vader. Zie ik een vrolijk koppeltje op de bok van een koets, trachtend met een stok in de ring te steken. Simpele dingen, die een eigen, echt verhaal vertellen.
Acht jaar later trouwden ze toch. In 1955. De trouwfoto’s mislukten. Hun ‘trouwfoto’ werd daarom een paar weken later in een studio gemaakt. Ook daardoor lieten zij zich niet uit het veld slaan. Verliefd kijken ze elkaar aan. Ondanks het onromantische plastic boeket…
Een eigen huisje zat er nog steeds niet in. Ze betrokken een kamer bij mijn moeders moeder. Niet de meest romantische plek die je je kunt indenken, hoewel mijn oma een best mens was. Het heeft hun liefde in ieder geval niet in de weg gestaan.

Rijkeluiswens

Dan tref ik een foto aan van een gelukkig stel met een baby. Die baby ben ik. Ze hebben er ruim twaalf jaar op moeten wachten. Precies dertien maanden later kreeg ik er een broertje bij. Een rijkeluiswens, zeiden ze altijd. Dat wachten op gezinsuitbreiding heeft hun liefde voor elkaar alleen maar sterker gemaakt. Intussen kregen ze eigen woonruimte: een klein flatje, drie hoog achter, zonder lift. Wat een gesjouw moet dat geweest zijn met twee kleine kinderen. Maar ze waren er blij mee.

Feest

Mijn ouders, ze zijn altijd eenvoudig gebleven. Afgelopen zomer vierden we hun 60-jarig huwelijksjubileum. Het viel net tussen de thuiskomst van mijn moeder uit het verzorgingstehuis – waar ze een paar weken moest verblijven vanwege een beroerte – en de ziekenhuisopname van mijn vader in verband met hartkwalen. Ondanks alles was het een prachtig feest. Het feest van een kalverliefde die uitgroeide tot de allermooiste liefde. Een liefde die een mensenleven duurt. En ach, romantisch? Het is maar hoe je het bekijkt…

Deel dit verhaal:
Auteur van de week

Geschreven door:

Thema: Blog
14 januari 2016
Kaarsjes:
  •  

    Vluchtelingen.

    In gedachten en gebed denk ik aan hen die gevlucht zijn terwijl ik de kaars ontsteek. Leg het in gebed neer in de hand van God.Heer wees met hen die een moeilijke weg gaan vol onzekerheid in hun bestaan. Heer ik vraag u om kracht om moed en vertrouwen. Heer ontferm u over hen en allen om hen heen wees hen en ons nabij help ons op de weg die wij gaan amen.
  •  

    Jula en haar vader, moeder en broertje

    troost en kracht in het leven zoals het gegeven is.
  •  

    Mezelf

    Voor een tweede kindje... En vertrouwen dat God voor mij zal zorgen. Dat er niet weer opnieuw complicaties zullen zijn. Heer ik bid u om.een wonder. Ontferm u over ons!!!
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars