MENUMENU

Kerstfeest met keutels (II)

Het is gezellig druk in de kerk. In de vensterbanken branden waxinelichtjes in potten die de kinderen tijdens de bijbelklas geverfd hebben. Lars kijkt of hij zijn potje kan ontdekken. Zijn ogen vliegen door de kerk. Dan stokt zijn adem. Daar zit hij: de buurman. Op de achterste bank.
‘Wat doet híj hier?’, vraagt hij boos aan mama.
Mama kijkt om. ‘Ik heb hem uitgenodigd voor de kerstfeestviering. Omdat hij eenzaam is. Hij heeft geen vrouw, geen kinderen, geen familie. Niemand.’
Het kan Lars niets schelen. Het is vast zijn eigen schuld, denkt hij. Kwaad en ongerust kijkt hij nog eens, maar de buurman heeft hem gelukkig niet gezien.
Voorzichtig schuift hij de grote rugzak, die op de grond staat, een stukje opzij en ritst de ritssluiting een beetje verder open. Twee grote ogen staren hem angstig aan. Hij steekt zijn hand in de tas en aait de donzige, witte haartjes. Sneeuwwitje piept zachtjes. Geschrokken kijkt Lars op, maar door het rumoer in de kerk is het niemand opgevallen. Hij kijkt nog eens om zich heen. Mama praat druk met haar achterbuurvrouw en papa probeert met zijn ogen dicht naar het koortje te luisteren. Ook de buurman slaat geen acht op hem.
Nog verder ritst hij de tas open. ‘Het komt goed, hoor, Sneeuwwitje’, fluistert hij in de grote konijnenoren. Dan krijgt hij een por van mama: ‘Het gaat beginnen.’
Hij schiet overeind en concentreert zich weer op de kerstfeestviering. Voor even vergeet hij alles en geniet van de middag. Als hij Tessa op haar blokfluit hoort spelen, denkt hij pas weer aan zijn eigen optreden. Nu is het zijn beurt, als laatste. Voordat hij naar voren loopt, aait hij Sneeuwwitje. ‘Ik kom zo weer terug.’

Een kleine hapering, maar dan klinkt luid en duidelijk zijn stem door de kerk. Zonder maar een foutje te maken, draagt hij het gedichtje voor.
Even is het muisstil in de kerk, maar dan gaat het publiek staan en krijgt hij een oorverdovend applaus. Zelfs de buurman staat op en klapt hard mee. Stiekem is Lars best een beetje trots. Hij maakt een buiging. Iedereen moet lachen en dan buigt hij nogmaals.

Voldaan loopt hij terug naar zijn plek. Hij struikelt bijna over een wit bolletje in het gangpad. Het lijkt een beetje op een sneeuwbal, maar… het beweegt…
‘Sneeuwwitje!’, roept hij zomaar hardop door de kerk. Hij beseft dat hij helemaal vergeten is om de rugzak dicht te ritsen. Daarom kon ze natuurlijk ontsnappen. Hij bukt, maar ze huppelt al weg. In paniek draaft hij achter haar aan. Net als hij denkt haar te pakken te hebben, glipt ze uit zijn handen en springt onder een kerkbank door. Ze baant zich een weg langs de benen van de mensen die op de bank zitten. De moeder van Tim, slaakt een gilletje als Sneeuwwitje langs haar benen kriebelt en springt pardoes bovenop de bank. Tim probeert meteen om Sneeuwwitje te pakken, maar ook hem lukt het niet. Ze rent al naar de bank erachter en zorgt ook daar voor opschudding. Er springen nog wat moeders van schrik op de banken.
Papa en mama en nog veel meer mensen en kinderen schieten hem te hulp. Maar hoe meer mensen er achter Sneeuwwitje aanrennen, hoe sneller zij zich uit de voeten maakt. Ze verstopt zich achter de zware gordijnen, om dan het podium op te rennen, waar ze meteen maar wat keutels achterlaat. Even lijkt ze zich te nestelen in het stro dat bij de kerststal ligt, maar spurt toch weer terug naar de banken. Een lange stoet van mensen trekt dwars door de kerk, op jacht naar Sneeuwwitje. Ze volgen al haar bewegingen op de voet. Het lijkt wel een spelletje en als het niet zijn konijntje was, had Lars er vast verschrikkelijk om moeten lachen. Nu staan echter de tranen hem nader.

Dan ziet hij dat ze zich in de richting van de deur begeeft. De deur staat op een kier. Sneeuwwitje bedenkt zich geen moment en schiet zo de koude wereld in. Lars rent ook naar buiten en probeert haar sporen in de sneeuw te ontdekken, maar het is al donker en het plein om de kerk is sneeuwvrij gemaakt; er is geen spoor van Sneeuwwitje te bekennen. Hij zoekt en hij zoekt. Hij roept, hij schreeuwt. ‘Sneeuwwitje, waar ben je? Waar ben je toch? Sneeuw-wit-je!’
Iedereen zoekt mee. Een half uur, misschien wel een uur. Maar nergens is een spoor van Sneeuwwitje te ontdekken. Dan gaan ze naar huis. Ook Lars. Mama heeft zijn boek, maar Lars heeft niet eens gekeken wat voor boek het is. De tranen stromen over zijn wangen.

Lars is ontroostbaar. Hij moet steeds denken aan Sneeuwwitje in de kou.
Als de bel gaat, loopt mama naar de deur.
‘Ik heb iets meegenomen’, hoort Lars een bekende stem.
De deur zwaait open en de buurman stapt binnen. Hij heeft iets in zijn armen, iets wits. Lars schrikt, maar dan reikt de buurman hem het springlevende konijntje. ‘Dit is toch jouw Sneeuwwitje? Ik zag dropjes in de sneeuw en die leidde mij naar een heg en daaronder vond ik haar.’
Lars drukt Sneeuwwitje stevig tegen zich aan. Hij lacht door zijn tranen heen. ‘Dat zijn geen dropjes, maar keutels!’
‘Dankzij keutels én de buurman, heb jij Sneeuwwitje weer’, lacht papa. ‘Heeft zij daar even een mooi spoor uitgezet in de sneeuw!’
‘Wat zijn uw plannen?’, vraagt mama, als de buurman wil vertrekken.
Hij haalt zijn schouders op.
‘U had Sneeuwwitje beter kunnen houden’, zegt papa. ’Een beste voor kerst!’
Ze schieten allemaal in de lach en Lars krijgt een kleur. Hij begrijpt nu wel dat papa een grapje maakt, net als de buurman destijds.

Mama pakt een extra bord en even later zitten ze met z’n vieren aan het kerstdiner. Lars schaamt zich nog steeds, maar als hij naar de buurman gluurt, vangt hij een knipoogje op.
‘Heb je zin om morgen met mij een sneeuwpop te maken?’, vraagt hij.
Lars wordt helemaal warm van binnen en knikt blij.
Hij bukt hij zich naar Sneeuwwitje, die tevreden in een doos aan een wortel knaagt.
‘Het is eigenlijk best een aardige man, Sneeuwwit. Een béste buurman’, zegt hij zacht. Maar niet zacht genoeg en daardoor horen papa, mama en de buurman zijn woorden ook. Ze glimlachen over tafel naar elkaar.

Buiten licht de sneeuw op in het zachte licht van de maan. De ijskoude en donkere nacht doet de sterren aan de hemel extra helder schitteren.

2 reacties op “Kerstfeest met keutels (II)
  1. kleeblatt schreef:

    Bedankt Irma, dat was echt een mooi wat ik noem een ouderwets kerst verhaal, heb het met veel plezier gelezen. Maria

  2. Irma Moekestorm schreef:

    Dank je wel, Maria! Ik vond het best spannend om een echt kerstverhaal voor Mijn Kerk te schrijven. Ben blij dat de ‘missie’ geslaagd is 😉

Deel dit verhaal:
Auteur van de week

Geschreven door:

Thema: Blog
25 december 2015

[views]
Kaarsjes:
  •  

    nelleke

    is toch nog een goed jaar geweest steeds alles goed bid dat volgend jaar ook goed komt
  •  

    T

    Dat T. weer volwaardigmlid mag zijn v. D.B. Hulp en Licht, Leiding voor T. Bescherming van een groot schild van Licht om T heen. Dat T niet te gronde gaat aan de eigen fouten.
  •  

    Harold

    Ik bid God dat Harold rust en vrede in zijn hoofd mag krijgen
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars