Kettingreactie – deel 1 (van 2)

Van verre zie ik haar al aankomen: het kleine, blonde meisje. Mijn ogen worden als vanzelf naar haar toegetrokken. Ik schat haar op een jaar of zeven, misschien acht. Ongeveer net zo oud als Roos.

Schelpen zoeken

Onder het lopen tuurt ze naar de grond en af en toe stopt ze om te bukken. Dan raapt ze iets op. Na een grondige inspectie werpt ze het nonchalant weer terug in het zand.
Vast een schelpenliefhebstertje. Waarschijnlijk zoekt ze een bijzonder exemplaar. Ze is in ieder geval niet snel tevreden.
Ik glimlach weemoedig. Is het nog maar een jaar geleden dat Roos, mijn schelpenmeisje, net als dit meisje hier op zoek was en met haar blote voeten door de branding waadde? Ach, Roosje…

Een kleine zeemeermin

Langzaam maar zeker nadert het meisje mijn strandtentje.
‘Hallo, mevrouw,’ begroet ze me aan mijn toonbank.
Ze gebaart weids naar de zee achter haar: ‘Ik kom net uit Engeland.’
Verbaasd kijk ik haar aan. ‘Dat is een eind weg,’ zeg ik en vertederd door haar ondeugende uitstraling vraag ik haar of ze een ijsje lust.
Ze knikt gretig. Ik kan aan haar ogen zien, dat dat nu net haar bedoeling is.
‘Maar ik heb geen geld,’ zegt ze en haalt haar schouders op. ‘Zeemeerminnen hebben nooit geld.’
‘Ach nee, natuurlijk,’ speel ik haar spelletje mee, ‘zeemeerminnen leven van de wind, de zee en de liefde.’
Ze knikt ernstig. ‘Zo is het.’
‘En jij bent vanmorgen vroeg naar de kust gekomen?’
‘Ja, ik wilde zo graag naar het strand. Er zijn hier heel mooie schelpen te vinden en soms liggen er ook wel haaientanden.’
Ik druk haar een ijsje in haar hand.
Met voldoening kijk ik hoe ze voorzichtig het papiertje eraf wikkelt.
‘Lekker, een Raketje,’ juicht ze.

De foto

Ze leunt nog wat verder over de toonbank.
‘Ik heb gisteren van schelpen een kettinkje gemaakt met een haaientand in het midden. Nu wil ik een armbandje rijgen,’ babbelt het meisje verder, terwijl ze aan haar ijsje likt.
Door de komst van dit meisje is zomaar het zonnetje weer door de donkere wolken gaan schijnen. Ze ontwapent mij.
‘Wie is dat meisje?’ vraagt ze, wijzend naar de foto achter me op het tafeltje.
Ik pak het lijstje op en streel zacht met mijn vinger over het glas. ‘Dit is mijn kleindochtertje. Ze heet Rozemarie,’ antwoord ik.
‘Waarom ligt ze in bed?’
‘Roos is erg ziek.’
Stiekem veeg ik de traan, die langs mijn wang rolt, weg.
Het wordt druk bij mijn tentje. Haastig zet ik het fotolijstje weer terug op de tafel om de klanten van dienst te zijn.
Als de rust voor even is teruggekeerd, zie ik tot mijn spijt dat het kleine blonde meisje is verdwenen. Maar veel tijd om aan haar te denken wordt me niet gegund…

 

– Volgende week deel 2 –

Deel dit verhaal:
Gastblogger

Geschreven door:

Thema: Blog
27 juli 2017
Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Krijg wekelijks inspiratie en praktische tips over geloof in je dagelijks leven in je mailbox.
Wij zullen je gegevens niet aan derden doorgeven.
Nieuwsbrief