MENUMENU

Herinneringen aan de keukentafel

De grote tafel in onze keuken staat er al lang. Het is de tafel die ook in mijn ouderlijk huis stond en waar ik zelf als kind aan gezeten heb. Groot genoeg voor een gezin met zes kinderen, zwaar genoeg om niet steeds van z'n plaats te schuiven als iemand er tegenaan duwt. Massief grenen, maar dat klinkt deftiger dan het is: erg knap ziet hij er niet meer uit. Meestal ligt er een bont keukenzeil overheen zodat je de kale plekken, de butsen en de krassen niet zo ziet.

Als kind had ik een vaste plaats aan tafel. Mijn moeder zat vaak tegenover me, mijn vader altijd aan het hoofd. Ik weet niet of er foto’s zijn van die keukentafel toen, maar in gedachten leg ik die nogal eens naast het plaatje dat zich tegenwoordig een paar keer per dag voor mijn ogen ontvouwt en vraag ik me af hoe onze kinderen zich later die scènes aan de keukentafel zullen herinneren. Soms zit ik weer even op de plek die ik als kind had, soms zit ik op de plek van mijn moeder toen. Het is een bijzondere gewaarwording om nu zo’n andere rol te hebben, zelf moeder te zijn. Alsof ik met mijn kleine meisjesvoeten op de hakken van mijn moeder rondloop. Een beetje verkleed. Een beetje alsof. Maar veel tijd om daarover na te denken is er meestal niet: er moeten boterhammen gesmeerd, fruit geschild en bekers gevuld. Je bent groot voor je het weet.

6 reacties op “Herinneringen aan de keukentafel
  1. anne schreef:

    Nee, vroeger thuis niet
    er mocht nooit iets gezegd worden
    mijn vader had een stuk hout op tafel
    en daar sloeg hij mee
    als iemand iets zei……..
    _______________________
    EINDELIJK………
    Ik beken!
    Het is geschreven ………

    Hij draait zich om in het graf
    EN TOCH LAT IK HET STAAN !!!!!

    • Bram Dijkstra-Geuze schreef:

      Wow, Anne, wat goed dat je dat zo durft te zeggen.

      • anne schreef:

        het is wel heel heftig
        om dat nu pas te durven
        nu mijn vader al 16 jaar geleden
        overleden is….
        Ik was nog altijd bang.

  2. Willy schreef:

    Mijn moeder leed aan stemmingswisselingen. Het voelde aan tafel niet veilig er kon elk moment een uitbarsting komen.

    • Rineke woudstra schreef:

      Ik kon niet zien of er wel iemand gereageerd had, zoals bij Anne. En toen bleef jouw bericht zo eenzaam staan… Uit eigen ervaring weet ik hoe ondermijnend het kan zijn om zo in onzekerheid ever een ouder/opvoeder, waar je het toch van hebben moet, op te groeien. Als groter kind of (jong) volwassene mag je je eigen relatie met God leggen en onderhouden. Bij mij komt daar steeds een duiveltje tussen – maar die weet ik, soms met hulp van vried(in) toch steeds weer het bos in te sturen. Je bent als mens net zoveel waard als alle andere mensen, ondanks de pech uit je jeugd. En ik hoop dat er ook goede herinneringen zijn, waaraan je je vast kunt houden. Ik wens je heel veel ervaringen van Gods liefde!

    • Adrie Stemmer schreef:

      Wat verdrietig, Willy. Juist als kind is het zo belangrijk om te weten waar je aan toe bent. Ik steek straks een kaarsje aan voor ‘de kleine Willy’ en al die andere kids die zich thuis vaak niet veilig voelen.

Deel dit verhaal:
Auteur van de week

Geschreven door:

Thema: Blog
13 november 2013

7 x gelezen
Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars