MENUMENU

Kijktip: A place to call home

Goed nieuws voor de fans van de Australische serie A place to call home. Vanaf donderdag 16 augustus 2018 is seizoen 5 te zien op NPO2.

De serie vertelt in alle verwikkelingen het aangrijpende verhaal van een snel veranderende samenleving na de Tweede Wereldoorlog. Zo biedt de serie gespreksstof om te praten over hoe je met veranderingen omgaat, die zich ook in onze tijd razendsnel aandienen. Daarom is die serie me ook zo gaan boeien. Ik wil graag uitleggen waarom.

Nieuwe vrijheden; hoe ga je daarmee om?

De serie speelt zich af in de vijftiger jaren. De aristocratische familie Bligh staat hierin in het middelpunt. Zij zijn het toonbeeld van de blanke, conservatieve en protestantse meerderheid in de maatschappij van die jaren. De vijftiger jaren zijn echter jaren waarin niet alleen de oorlog doorspeelt, maar waarin ook nieuwe vrijheden zich aandienen. De schok en het trauma van de oorlog gaan gepaard met een snelle verandering in de samenleving. De bioscoop breekt door, net als de jazz-muziek. Er komt meer vrijheid in relaties, en homoseksuelen doorbreken langzaam maar zeker het taboe op hun geaardheid. Immigranten, met een ander geloof, eisen steeds nadrukkelijker hun plaats op. En de wereld wordt kleiner, waardoor voormalige vijanden vrienden (moeten) worden.

Worstelingen met veranderingen

In en rondom de Bligh-dynastie zien we mensen worstelen met deze veranderingen, omdat zijzelf bekneld zijn geraakt in de oude ordeningen van de samenleving. De stamhouder krijgt een relatie met een Jodin. Let wel: in de tijd dat men nog in de kerken verkondigde dat ‘de Joden Jezus vermoord hebben’. Zijn zoon blijkt homoseksueel, wat in die tijd nog als een ziekte werd beschouwd. Omwille van de dynastie is hij nog getrouwd, maar dat zal niet lang duren. En zijn dochter (die niet zijn dochter is, maar die van zijn zus uit een niet-huwelijkse relatie) kiest voor een katholieke boer, een Italiaan, een ‘spaghetti-eter’. De serie onthult dat dit allemaal niet nieuw is, en dat de veranderingen er móesten komen. Zo bleek opa, inmiddels overleden, ook homoseksueel, wat zijn huwelijk in die tijd enorm in de weg zat. En zo zijn er meer ‘geheimen’, stilgehouden veranderingen, die de veranderingen in denkbeelden afdwingen.

Veranderingen onvermijdelijk

Veranderingen dienen zich blijkbaar onvermijdelijk aan. Aan de hand van prachtig en aangrijpend acteerwerk in de serie kunnen we ons afvragen hoe wij tegen seksuele en geslachtsvoorkeuren aankijken en het meerouderschap. En zijn we er al werkelijk uit dat twee geloven of culturen op één kussen kunnen slapen? En durven we werkelijk onze armen te openen voor immigranten die hier wonen? We voelen dat er nog veel gaat veranderen in een steeds kleiner wordende wereld. En dat boezemt angst in. Die zien we tot uitbarsting komen in de discussies rondom zwarte piet en de opvang van asielzoekers en in het stemgedrag. ‘A place to call home’ laat zien dat alles wat we uit angst voor verandering doen eigenlijk een achterhoedegevecht is. De verandering is al gaande. We kunnen nadenken hoe de veranderingen moeten gaan. De serie ‘A place to call home’ kan helpen om in die wereld thuis te raken.

Moeilijk?

Ervaar jij ook veel veranderingen om je heen? En hoe ga je daarmee om? Vind je ze moeilijk?

 

 

Deel dit verhaal:
Otto Grevink

Geschreven door:

Thema: Blog
8 augustus 2018

[views]
Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars