MENUMENU

Kind aan de Wytemaweg

Wytemaweg. Een plek in Rotterdam waar ik tot voor kort niet vaak kwam. Het is de plek van het Erasmiaans en het Sophia Kinderziekenhuis. Nu, sinds ongeveer twee weken, is het voor mij hartje Rotterdam. Mijn zoon, die 6 weken te vroeg geboren werd, heeft daar zijn bed. Hij beseft het zelf nog niet.

Stap voor stap

Zo klein. Alles moet hij nog leren. Dan wordt alles veel. Hij heeft bedacht alles maar in stapjes te doen. Wijs besluit. Hij leert het ook. Slapen, drinken, plassen, slapen drinken, plassen. En de rest.

Hij vindt het heel belangrijk zijn ouders te zien. Dus als wij er zijn, opent hij zijn ogen en zoekt naar zijn moeder en zijn vader. Zij is favoriet. Wijs besluit.

Nu ik vaak ‘het Sophie’ , zoals de zusters zeggen, binnenloop, valt mij het beeld van Kees Verkade op. Le Ciel Enfantin. Het opgeheven kind. Elke keer als ik er langs loop, moet ik blijven staan. Het beeld intrigeert mij.

Kind mogen zijn

Een moeder, naakt als een moeder kan zijn, in lijf en gevoelen. Een kind, groot en klein als een kind kan zijn. In lijf en gevoelen. Kind zijn in al je wezen. Kind mogen zijn. Ze houdt hem hoog boven zichzelf verheven. Zijn voet rust op haar borst. Beter houvast kun je niet krijgen. Moeder zijn, zoals je moeder mag zijn. Het kind kijkt wat angstig, maar zijn moeder tilt hem zelfverzekerd omhoog. Boven het leven uit, boven zichzelf uit.

Mijn zoon werd op Goede Vrijdag geboren. Een uur nadat, volgens het bijbelverhaal, de hemel scheurde. Goede Vrijdag. Baken in de tijd. Liefde en groei werd mogelijk. Echte liefde. Liefde zonder ‘maren’. Het werd Pasen. Een Zoon werd overwinnaar. Opgeheven toon. Hij maakt alles mogelijk.

Morgen ga ik bij hem langs, en kijk ik naar dat beeld.

 

Reageren

Reacties

Deel dit verhaal:
MijnKerk.nl

Geschreven door:

Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars