MijnKerk.nl
Op MijnKerk.nl zoeken we samen naar hoopvolle momenten van geluk en geloof in een chaotisch en druk leven.
Lees de blogs

Klaar voor de Start

Excuses

Voor vertrek naar onze vakantiebestemming, had ik het me zó voorgenomen: ook daar ga ik drie keer in de week hardlopen! Ergens in de loop van die zes weken, heb ik die getallen omgedraaid, denk ik, want het werd iets van één keer in de drie weken. Ik heb wel excuses hoor.

  1.        Overdag niet zo lang weg kunnen bij de kinderen.
  2.        De honden kunnen niet alleen bij de caravan blijven
  3.        Manlief heeft de laatste weken ook vakantie en ik daarom ook
  4.        Het regent!
  5.        Ik heb al een eind met de honden gewandeld, dus beweging genoeg gehad…..
  6.        Het wordt écht al vroeger donker

Nou ja, allemaal excuses van niks, maar het is een feit dat de hardloopschoenen meer in de koffer hebben gelegen dan dat ze aan mijn voeten zaten.

Plezier

Maar deze eerste kilometer gaat eigenlijk best lekker. Of begin ik toch te snel? Er zijn in ieder geval genoeg die nog veel sneller beginnen, want ik word aan alle kanten ingehaald, maar dat geeft niet, want ik loop voor mijn plezier, toch?! En dat heb ik wel in deze eerste kilometer. Gezellig door de straatjes van een dorpje in de buurt met allemaal lachende en vrolijke mensen aan de kant. Dit gaat helemaal goed komen.

Wedstrijd

In de laatste week van onze vakantie, krijg ik een berichtje van een hardloopmaatje, of ik zaterdag ook mee ga naar de wedstrijd. Ik had de aankondiging van de loop al een paar keer voorbij zien komen en al wel overwogen, maar ja, met zo weinig training? Ik twijfel nog wat, maar zeg toch tegen haar dat ik het doe, want het is ook wel weer een mooi begin na de vakantie en ik heb best wel heel veel beweging gehad……eeehhh, toch? Wandelen, zwemmen……

(kwam ook nog van het lijstje van excuses:  7.     ik heb al gezwommen vandaag, dan hoef ik toch niet meer hard te lopen)

Even evalueren

Het bordje van de eerste kilometer heb ik gemist, maar ik hoor anderen achter mij dat we die zijn gepasseerd. Ik kijk nog even op mijn horloge en zie dat mijn tijd ongeveer gelijk is aan de eerste kilometer van de eerdere wedstrijdjes die ik heb gelopen. Dat lijkt goed en ik herinner mezelf er aan dat ik me had voorgenomen tijdens deze wedstrijd de vakantie te evalueren. Nu het lopen zo lekker gaat probeer ik me het begin voor te stellen.

Lange zomervakantie

Ik weet niet of jullie het herkennen, maar een aantal jaren geleden, zag ik heel erg op tegen die lange zomervakantie. Geen ritme en structuur in huis en kinderen die soms niet meer wisten wat ze met al die tijd moesten, zeker niet als mama een dag niet vooraf al invulde. Maar sinds vorig jaar hebben we een stacaravan op een gezellige camping en daar vermaken de kinderen zich uitstekend en ik had daar vorig jaar ook een tópzomer. Dus ik had dit jaar heel veel zin in die zes weken zomervakantie.

Toch wat zwaarder……

Ook het bordje van de twee kilometer zie ik niet, maar weer word ik er door andere lopers opmerkzaam op gemaakt. Hé, zegt er één, hebben we nu al 2,7 kilometer gelopen? Nee joh, zegt de ander, die 7 is voor als je nog een tweede ronde doet en dus de 10 kilometer loopt. Het laat me even glimlachen. Maar ondertussen denk ik, wàs het maar 2,7, dan was ik al over de helft, want het begint best zwaar te worden.

Goede ingrediënten

Op één of andere manier is de zomervakantie dit jaar toch niet zo ontspannend als vorig jaar. Alle ingrediënten zijn goed. Ons plekje is heerlijk, het weer is best goed, de kinderen vermaken zich prima, ik kan lekker mijn gang gaan om de caravan nog verder te pimpen, de hondjes leven zich uit in lange wandelingen in het bos, maar het lukt me niet om rust te vinden. En ik weet niet waarom.

De borden van 3 en 4 kilometer zie ik wel. Misschien omdat ik er meer naar snak om ze te zien, want zover is het inmiddels. Het valt me zwaar. Ik praat mezelf moed in en constateer dat ik nergens echt pijn heb, dus dat het goed gaat, maar langzaam voelen mijn armen en benen zwaarder. Maar ik moet en ik zal…….

Doorgaan!

Ik probeer te bedenken waarom ik de rust en ontspanning niet kan vinden. Misschien komt het door mijn medicijnen, niet zo lang voor de zomervakantie is de dosis nog weer verhoogd (Zie eerdere blog over depressie ), misschien zijn er andere oorzaken. Ik zet van alles op een rijtje.

Pas in de laatste week komt de rust. Eigenlijk heel onverwacht, tijdens een wandeling. Ik loop met de hondjes in het bos en de zon begint al langzaam met prachtige rode kleuren onder te gaan. Sprankelend licht schijnt er tussen de bomen door, bijna alsof het in vuur en vlam staat, zonder te verbranden. Ik kan niet anders dan glimlachen. En de rust die ik deze afgelopen weken (misschien wel maanden) heb gezocht, valt over me heen. Dit is het, denk ik, dit is de wereld waar ik mag zijn. De natuur, de stralen van de zon, het licht! Dit is waar ik rustig en blij van word. Dit voelt voor mij als God!

De laatste kilometer is zwaar, maar mijn benen (of is het mijn wilskracht) slepen me naar de finish en de tijd is nog best goed ook, voor mijn doen. Als ik later onder de douche sta, voel ik weer de voldoening die alleen hardlopen me geeft.

Herken je dat? Opzien tegen een nieuwe week, zeker na zo’n vakantieperiode? Ik zag er erg tegenop, manlief weer aan het werk, kinderen weer naar school (oudste zelfs voor het eerst naar de Middelbare), maar ik ben er klaar voor. Ik hoop jij ook.

Klaar voor de Start!

 

Wat zou jij doen/denken als je na zo’n wedstrijd deze foto van jezelf (dit was dus in de laatste zware kilometer!) tegen komt?

  1.       Whaaah! Verwijder!
  2.        Tja, zo zwaar was het…..
  3.        Toch weer vakantiekilo’s
  4.        Dikke rooie kop!
  5.        Yes! I di dit!

 

Reageren

Reacties

Deel dit verhaal:
Marleen Samplonius-Ottens

Geschreven door:

Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
  •  

    dominee

    wilt u zijn bij haar, die zo onwijs goed zo onwijs veel respect voor haar hoe ze in de bermen en dalen blijft zoeken en kijken hoe zij zich heeft uitgesproken over wat haar is aan gedaan,.wilt u haar de rust geven de liefde het licht, wat ook zij als herder nodig heeft, dankbaar voor alles wat zij schrijft en deelt.geeft u haar die zegen die ook zij nodig heeft,.wees haar nabij,. kijkend naar haar foto luisterend naar haar stem. raakt me dit,en maakt het dat ik onwijs veel respect heb.....voor haar
  •  

    ons gezin

    komende week opnieuw onderzoeken bij mij en bij onze middelste, spannende dagen en toch ook dankbaar dat we als gezin zulke mooie momenten maken in de natuur.samen, maar ook de spanning de angst wat er allemaal komen gaat geef ons rust, vertrouwen mensen die ons het goede laten zien,laat het mee vallen, ook als 1 nov alle uitslagen besproken worden in het team met ons als ouders,laat ons kijken naar de lach op het gezicht van ons kind,laat ons zijn als een kind, het duurt allemaal zo lang... wees ons en de onze nabij. ook hen die ver weg zijn maar wel in ons hart zullen blijven,
  •  

    iedereen die wel #me too kan schrijven.

    zou u willen zijn met alle vrouwen alle mannen meisjes en jongens die zich zo aangesproken voelen door deze woorden, zou u willen zijn met die gene die nog in het donker wandelen omdat het te groot is om dit te delen, zou u het lichter willen maken, zou u iedereen een mede mens willen geven die dichtbij komt en dichtbij blijft, warmte geeft en licht brengt....
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars