MENUMENU

Koetjes en kalfjes

Dus Rik is niet de Mol. Uiteraard niet, want ik heb het volgens mij nog nóóit goed geraden. Alle seizoenen had ik gevolgd, tot dit jaar.

Bij aflevering 1 was ik de draad al kwijt, en bovendien kon mijn peuter niet slapen, dus miste ik de helft doordat ik steeds naar boven moest om te troosten, streng te zijn of gevallen knuffels te pakken. Voor de vorm hield ik het hele seizoen vol dat Rik de mol was, maar toen afgelopen week bleek dat ik het zelfs nu mis had, heb ik het maar helemaal opgegeven.

Wel een beetje jammer, want behalve entertainment op de vrije donderdagavond, had ‘Wie is de Mol’ nog een andere functie voor me. Als dankbaar gespreksonderwerp.

Sociaal leven verleerd

Het zit namelijk zo: ik ben het concept ‘een sociaal leven hebben’ een beetje verleerd. De afgelopen jaren zaten behoorlijk vol met drama en ellende. En als er even geen drama en ellende was, vond ik het prima om in mijn huispak (zonder glitters en strikjes) op de bank neer te ploffen om series te kijken op Netflix. En na een half uurtje in slaap te vallen. Maar nu gaat het gelukkig wat beter. De spreekwoordelijke zon begint weer te schijnen en ik heb zin om met vrienden af te spreken. Niet omdat ik hun hulp nodig heb ergens bij, maar gewoon, omdat dat leuk is. Alleen, waar heb je het dan over?

Ik ben er zo aan gewend dat iedereen vraagt hoe het nu gaat, met de zorg voor mijn ‘zorgintensieve’ peuter, het herstel van mijn gebroken arm, het na lange tijd re-integreren op het werk, dat ik een soort riedeltje heb ingestudeerd. Een summier of uitgebreid verslag van de omstandigheden op dat moment, afhankelijk van wie het vraagt. Maar dat ben ik dus een beetje zat. Ik probeer vaak het gesprek wat te draaien: “Maar vertel, hoe is het dan met jóu!?” Dat lukt niet altijd even goed. Misschien is het wat ongemakkelijk, of weten mensen niet zo goed wat ze moeten zeggen. Of moet ik beter leren luisteren. Hoe dan ook, het gesprek draait vaak toch weer richting verhalen over ziekenhuizen en sondevoeding.

Praten over koetjes en kalfjes

Ik nam mezelf voor om weer over koetjes en halfjes te leren praten. Niet zozeer met goede vrienden en familie misschien, maar wel met de kapper, bij de koffie op het werk, de buurvrouw… ‘De Mol’ was dan altijd handig. Maar die volgde ik dus niet meer, dus ik moest een andere serie. Geen betere koetjes en kalfjes dan bij ‘Boer zoekt Vrouw’, toch? Dus dat zou mijn nieuwe verslaving worden. Inclusief de hashtag #bzv op Twitter en mijn moeder en zus op WhatsApp. Ik heb het een paar afleveringen volgehouden. Keek met een kussen op schoot en opgetrokken knieën op de bank, net zoals ik naar spannende films kijk. Niet vanwege de spanning, maar de plaatsvervangende schaamte. Wat een ongemakkelijke en gênante situaties steeds weer! Maar toch hopend op af en toe een beetje romantiek of een lief momentje. Dus ik bleef kijken.

Het werkte wel qua koetjes-en-kalfjes-gehalte. Want ik kon op mijn werk nu lekker mee praten over knappe boer Tom of beetje enge boer Geert. Maar straks is ook dit afgelopen. Wat moet ik dan?

Misschien moet ik het gewoon niet te hard proberen. En zijn die koeien en kalveren ook niet helemaal ‘mijn ding’. Ik denk dat ik maar oprecht interesse blijf tonen in de ander. En probeer om echt te luisteren. Dat past toch beter bij me. En als dat niet werkt, kan ik altijd nog over het weer of de NS beginnen.

Ben jij goed in ‘small talk’ en waarover praat je het liefst?

Fotografie: Martin Gommel (via flickr.com)

Reageren

Reacties

Deel dit verhaal:
MijnKerk.nl

Geschreven door:

Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars