Na de hete thee lijkt het buiten extra koud

Het is al donker maar de thee is heet. De beker warmt mijn handen en ik blaas zachtjes om mijn lippen niet te branden. Door de bomen achter het huis zie ik auto's in een verre straat die thuiskomen, of juist wegrijden, om kinderen te halen of een laatste boodschap te doen.

Ik moet zo gaan. Ik denk aan de koplamp op mijn fiets. Het is niet zo’n held, hij flikkert wat maar brandt niet fel. De kinderen zijn juist opgetogen over zoveel duisternis en genieten van de witte en rode lampjes aan hun jassen. De weerglans van de lantarens op hun gezichten, hun handen stevig aan het stuur – zij zien er geen been in, ik wel, ik pieker: als de auto’s hen maar zien, als ze maar niet in een kuil, als we maar thuis komen zonder scheuren en breuken.

Hun broertje, achter mij, kraait van plezier als hij de eenden ziet die eigenwijs voor onze wielen oversteken. Hij zwaait met zijn aapje in de hand en steekt het speentje dat er aan vastgeknoopt, zit snel weer in zijn mond zodra we verder gaan. Nu nog de dijk op, steil omhoog, en dan nog een paar honderd meter. We komen thuis. De thee staat, koud geworden, op de keukentafel.

Reageren

Reacties

Deel dit verhaal:

Geschreven door:

Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars