MENUMENU

Kruispunt 4 mei

Moeten we nog steeds herdenken en vieren? Het is inmiddels toch al 72 jaar geleden dat Nederland werd bevrijd... Een mensenleven. Er zijn nog maar weinig mensen in leven die de oorlog hebben meegemaakt.

Gelukkig mogen we herdenken en vieren op 4 en 5 mei!

Gelukkig wel! Gelukkig mogen we dat feit nog steeds herdenken en vieren! Dodenherdenking is een bijzonder moment. Een moment om stil te staan bij onze vrijheid. Een vrijheid die zoveel heeft gekost… Jonge levens, ouderen, Joden, burgers, soldaten.

Militaire begraafplaats

Bijna ieder jaar bezoeken we als gezin in Nederland of in het buitenland een gedenkplaats/begraafplaats van soldaten die het leven lieten in de Tweede Wereldoorlog. Vorige zomer bezochten we Margraten in Limburg. Dat maakt indruk: al die kruisen, met namen of juist geen namen. Met jaartallen, waarvan – als je gaat rekenen – je je realiseert dat het vaak heel jonge mannen waren die hier naar toe kwamen. Jonge mannen met al hun plannen en dromen. Met hun ouders, jonge geliefden die ze achterlieten in hun eigen land. En waarvoor? Om hier, in Nederland, te sterven. Te sterven voor onze vrijheid.

Twee minuten stilte

Dat mogen we toch nooit vergeten! Dat móeten we herdenken en we mogen vieren dat we nog steeds in vrijheid leven. Daarom ben ook ik vanavond twee minuten stil. Ik hoop u en jij ook!

Over het gedicht ‘Kruispunt’

Ik schreef onderstaand gedicht naar aanleiding van al die kruisen, al die jonge mensenlevens. Een moment van bezinning. Een moment waarop het heden kruist het verleden.

 

Kruispunt

Bij het graf van een soldaat
kleurt een bloem felrood
hier sneuvelden de dromen,
hier vloeide bloed en dood.

Jaartallen, gekerfd in ’t kruis,
dat hier al jaren post,
onthullen pijnlijk duidelijk
wat onze vrijheid heeft gekost.

@irmamoekestorm

2 reacties op “Kruispunt 4 mei
  1. Mar schreef:

    Zó indrukwekkend altijd, met mijn ouders vroeger in frankrijk vele monumenten bezocht en mooi dat ze daar wo1 nog gedenken met zoveel eerbied

  2. Marijke Bezemer van Doorne schreef:

    De eerste vluchtelingen MENS

    Als in een droom.

    Uit de klei getrokken mens vlees en bloed omarmd tot adem- benemend schoon.. Wonder uit de hand naar zijn droom – beeld gemaakt, al dan eenzaamheid doorbroken rib. Zij aan zij samen één mens naar Gods beeld bedoelt. Van geen kwaad bewust dan, luister…hoor, zie daar die ver- lokkende boom zo begeerlijk – overheerlijk lonkt. Ogenschijnlijk verblindend schittert in Gods zon. Onverbiddelijk weg van Gods gelijk!
    Stem- aan horizon verdreven gedachtegang. Mens uit… één. ,

    Hier dacht ik aan het gedicht wat ik eens schreef in augustus 2015 bij het lezen van dit schrijven. Zolang wij die stem verdrijven kunnen we niet gedenken. Doe dit tot mijn gedachtenis. Ik ben de weg de waarheid en het leven. Er was eens de vrijheid de vrijheid op Pasen ons geschonken de vrijheid ons aangereikt. Doe dit tot mijn gedachtenis. Wij mogen delen brood en wijn om samen op te staan tegen vluchten kan niet meer.

Deel dit verhaal:
Auteur van de week

Geschreven door:

Thema: Blog
4 mei 2017

13 x gelezen
Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars