MENUMENU

Kunst en geloof: een Godzoeker

Bijna iedereen kent wel een schilderij van Vincent van Gogh: de serie 'Zonnebloemen' (1888) of zijn blauwe 'Irissen' (1889), de mooie 'Sterrennacht' (1889), de (zelf)portretten of de landelijke taferelen. En natuurlijk niet te vergeten zijn 'Aardappeleters' (1885). Deze schilder en Godzoeker uit het Brabantse Zundert wordt als één van de grote postimpressionisten van de 19de eeuw beschouwd. Tijdens zijn leven verkocht hij slechts één schilderij.

Dienend leven

Vóór zijn schilderscarrière dacht de Brabantse domineeszoon Vincent van Gogh (1853 – 1890) lange tijd dat zijn roeping bij de Kerk lag. Als jongeman had hij allerlei baantjes, maar telkens opnieuw kreeg de religieuze drijfveer de overhand. Hij tekende in die tijd veel en was vaak in de natuur te vinden, die hij als Gods schepping beter begreep dan mensen. In 1879 vestigde hij zich als lekenpredikant in het mijnwerkersgebied de Borinage, één van de armste gebieden van België. Hij bezocht de vaak grote gezinnen, gaf Bijbellezingen en verzorgde de zieken. Van Gogh wenste het christendom letterlijk in de praktijk te brengen en het erbarmelijke leven van de uitgemergelde zwarte smoelen, zoals de analfabete mijnwerkers werden genoemd, te delen. Hij woonde in een armzalige barak en sliep op een strobaal.

Hij wilde God dienen als predikant, maar was geen goed prediker. Hij was ruw en stug in de omgang en werd tegengewerkt door zijn superieuren. Hun strakke regels en wettische manier van God dienen paste de kunstenaar niet. Hij besloot zijn religieuze aspiraties te verruilen voor het kunstenaarschap. Hij wisselde zijn mystieke roeping in voor een artistieke: “Ik kan God ook als kunstenaar dienen.”

Godzoeker

Net als ieder mens had Vincent vrienden nodig om zich bemoedigd te voelen. Maar Van Gogh was een complexe man met een stug karakter. De meeste van zijn vriendschappen liepen dan ook vroeg of laat op de klippen. De langstdurende en meest hechte band onderhield hij met zijn jongere broer, Theo, die hem met raad en daad bijstond. In 1889 schilderde hij Pietà, één van de doeken die in de kamer hing waar hij na zijn dood in 1890 opgebaard werd. De moeder Gods met haar Zoon in de armen, zoals Vincent zijn hele leven op zoek was naar liefde en erkenning. Symbolisch is ook de gelijkenis: De bijzondere mens en kunstenaar Van Gogh kreeg pas na zijn dood de erkenning die hij verdiende. Hij was een gelovig mens, op zoek naar geborgenheid. Een Godzoeker, die niet kon aarden in kaders die hem insnoerden. Zijn talent was in de wereld maar niet van de wereld.

Op 29 juli 2015 is het precies 125 jaar geleden dat Vincent van Gogh overleed. Dit jaar is uitgeroepen tot Van Gogh jaar. Het hele jaar door eren verschillende steden in Europa de kunstenaar met bijzondere tentoonstellingen en evenementen rond het thema 125 jaar inspiratie.

Afbeelding: De slaapkamer (1888) – www.vangoghmuseum.nl

Reageren

Reacties

Deel dit verhaal:
MijnKerk.nl

Geschreven door:

Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars