MENUMENU

Je leeftijd. Heb jij er moeite mee?

Sommige mensen in mijn omgeving kunnen er heel erg mee zitten, heb ik gemerkt: 40 worden of 50 of 60. Een ander getal aan de voorkant, is blijkbaar een grote stap, soms bijna iets heel heftigs of ernstigs, dán ben je pas echt oud... of zo.

Sommige mensen in mijn omgeving kunnen er heel erg mee zitten, heb ik gemerkt: 40 worden of 50 of 60. Een ander getal aan de voorkant, is blijkbaar een grote stap, soms bijna iets heel heftigs of ernstigs, dán ben je pas echt oud… of zo.

Vandaar misschien wel dat ik verrast was door het artikel waarin staat dat presentatrice Sylvie Meis uitkijkt naar de dag dat ze 40 wordt, omdat ze niets heeft met het getal ’39’. Dat heb ik dus ook!

Sylvie Meis

Iets hebben met getallen

Inmiddels ben ik een stuk verder aan de andere kant van die 4 en verschijnt er over twee jaar een 5 aan de voorkant, maar toen ik 39 was, had ik het ook: uitzien naar de 40 en ik ben dus niet de enige! De leeftijd die ik nu heb, 48, heb ik ook niets mee trouwens, vorig jaar met de 47 weer wel. Kun je het nog volgen? Ik zie niet echt uit naar de 50, want dat vind ik weer een minder mooi getal dan 40, maar vind het ook niet erg.

Logisch om er moeite mee te hebben

Op zich is het logisch om er tegen op te zien om bijvoorbeeld 50 te worden. Je kunt er niet omheen dat de toekomst naar alle waarschijnlijkheid korter zal zijn dan je verleden. Ook je uiterlijk in ‘goede staat’ houden wordt lastiger  en je kunt je wel verzetten en zolang mogelijk jong willen blijven, op één of andere manier komt er toch een ander perspectief, hoor je toch bij een andere generatie. En dat is niet voor iedereen even gemakkelijk, dat begrijp ik.

Waarom heb ik er geen moeite mee?

Hoewel nog 10 jaar jonger dan 50, ziet Sylvie Meis er dus ook absoluut niet tegenop om 40 te worden. En dat had ik dus ook. Eigenlijk was ik er wel blij om en ‘denker’ als ik ben, heb ik natuurlijk wel naar een verklaring gezocht waarom ik niets heb met die leeftijden. Misschien heeft het te maken met de situatie waarin ik ben opgegroeid. Ik ben een nakomertje. Mijn ouders waren 43 en 45 toen ik hen verraste met mijn komst. Mijn oudste broer was toen al 19, mijn zus begon net op de middelbare school en mijn jongste broer was 9.

Altijd de jongste

Als je oudere broers hebt, zo heb ik ooit gelezen, val je later vaak ook op ‘oudere’ mannen. Ik kan die regel bevestigen. Mijn man is 15 jaar ouder dan ik ben en daar heb ik, ook nu we allebei steeds ouder worden, geen enkele moeite mee. Laatst bedacht ik me, dat ik ook in de vriendinnengroep waar ik wel eens mee op stap ga, de jongste ben. Ik had er nog nooit bij stil gestaan.

Echt oud

De enige in mijn omgeving die echt mag zeggen dat hij oud is, is mijn vader. Die is inmiddels 93 en dat merkt hij helaas elke dag aan zijn lijf en ook aan zijn geheugen. Hij is 93 en voélt zich ook 93. Maar ik ken ook jongeren van bijvoorbeeld 27 die lichamelijke of geestelijke moeiten hebben en zich misschien ook wel 93 voelen. Het is net hoe je er mee omgaat. Mijn vader heeft zijn hele leven een positieve instelling gehad en ook nu, als hij wel eens klaagt over pijn en moeiten, zegt hij direct daarna: maar ik geniet ook nog wel hoor, dan zit ik in mijn stoel en kijk naar de lucht en de prachtige wolken en dan zie ik zoveel moois! Dan ben ik God dankbaar voor mijn hele leven!

Die wijze les van hem, hoop ik vast te kunnen houden. Kijken naar wat je wél hebt, op welke leeftijd dan ook en hoe oud of hoe jong je je ook voelt!

Deel dit verhaal:
Marleen Samplonius-Ottens

Geschreven door:

Thema: Blog
6 oktober 2017
Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars