MENUMENU

Lentekolder

De lentezon schijnt uitbundig
haar warmte en licht
over knoppen en bollen,
die, eerst nog potdicht,
nu uit hun voegen
barsten van genoegen.

De lentezon schijnt uitbundig
haar warmte en licht
over knoppen en bollen,
die, eerst nog potdicht,
nu uit hun voegen
barsten van genoegen.

Dit gedichtje vloeide spontaan uit mijn pen, geïnspireerd natuurlijk door het feit dat ik het zelf zo heerlijk vind om de lentezon weer op mijn bolletje te voelen. Wie heeft er nu geen last van lentekriebels bij het voelen van de milde lentewarmte? De narcissen trompetteren het uit. De pasgeboren lammetjes springen een gat in de lucht. En wat te denken dan van die lompe, sullige koeien. Het is alsof ze een metamorfose hebben ondergaan, als zij voor het eerst de wei weer in mogen. Zélfs zij zijn besmet met de lentekolder.

Hollandse properheid

Mijn moeder had er ook altijd last van. Maar dan weer anders. Op de één of andere manier moest en zou in het voorjaar het hele huis op zijn kop. Niets was er veilig voor haar spons, emmer en sop. Wat had ik als kind een hekel aan die grote schoonmaak. Maar het hoorde nu eenmaal zo. Iedereen deed het in het voorjaar, alsof allen waren aangesloten bij De Club van Vlijtige Huisvrouwen. Hollandse properheid ten top en het werd van generatie op generatie doorgegeven.
Nou, het zou mij niet gebeuren, had ik me van kinds-af-aan al voorgenomen. Wat een kolder! Ik zou dit vreemde ritueel wel eens doorbreken!

Genadeloos

Ik koester me nog eens behaaglijk in de stralen van de zon die zo hartverwarmend mijn huis binnendringen. Hoewel… hartverwarmend? De zon schijnt eigenlijk best genadeloos en benadrukt pas goed hoe vies mijn ramen zijn. Hoe lang is het geleden dat daar een zeem overheen is gegaan? Toen er destijds steeds regen werd voorspeld, vond ik het verspilde moeite dit karweitje aan te pakken. Maar nu het zonnetje schijnt, heb ik geen enkel excuus meer.

Diepgeworteld

Terwijl ik even later, al neuriënd, sta te soppen, realiseer ik me dat ik me zowaar moeiteloos bij De Club van Vlijtige Huisvrouwen had kunnen aansluiten; er is maar bitter weinig van mijn ritueel-doorbrekend-voornemen terechtgekomen. Blijkbaar zit er diepgeworteld in mijn genen een onuitroeibare kiem van die lentekolder, die sluimerend heeft gewacht op de juiste conditie om los te barsten.
Tja, en als dat gebeurt, is er echt geen kruid tegen gewassen.

Deel dit verhaal:
Auteur van de week

Geschreven door:

Thema: Blog
21 april 2018

58 x gelezen
Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars