MENUMENU

Leven…

Deze week fietste ik een rondje omdat ik even genoeg had van alles en wat er gebeurt in de wereld. Zowel in het groot als in het klein, in mijn persoonlijk leventje.

Al fietsend dacht ik : ik wilde dat ik alles buiten kon sluiten. Alle moeite en alle pijn. Niks voelen en ‘zomaar’ leven, zonder gevoel . Dat leek me echt eventjes heerlijk.

Ik keek rond en zag de prachtige natuur: jonge eendjes, meerkoetjes, prachtige bloesem en het gele koolzaad stond volop langs de waterkant. Ik zag ook allerlei bomen. Hele hoge, ranke bomen en lage, dikke bomen. Toen ik die zag, was het alsof er iemand (God?) aan mij vroeg: “wat wil je nu? Wil je in een soort van roes en maskerade leven of wil je echt leven?”

In het eerste geval : voel je niets, dat klopt. Maar je voelt dan ook geen blijheid en liefde en warmte.
In het tweede geval als je écht wilt leven, voel je pijn, moeite, gekwetstheid maar je voelt dan wél de mensen om je heen die van je houden, die je willen helpen daar waar nodig, warmte, bewogenheid en liefde. Weegt dit niet op tegen ‘zomaar zonder gevoel’ doorleven?

Naar huis fietsend dacht ik: ja ik kies er voor om me niet af te sluiten, maar me kwetsbaar en open op te stellen en bij het zien van deze boom dacht ik:

daar sta je
gebutst, verweerd
ik leun
tegen je aan
en luister
naar wat
het leven
jou heeft
geleerd.

Deel dit verhaal:
Auteur van de week

Geschreven door:

Thema: Blog
18 mei 2015

[views]
Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars