De liefdesappels van Ruben

Naast een aantal hoofdpersonen, heeft een roman natuurlijk ook ‘bijfiguren’ nodig. Ik merkte dat Ruben zich niet onder de mat liet vegen!

In een roman over de vrouw van Potifar hebben we uiteraard het ‘ménage à trois’: de vrouw van Potifar, haar echtgenoot en Jozef. Maar in hun levens wandelen de nodige mensen rond, allemaal personages die iets duidelijk maken over de hoofdpersonen.
De vriendinnen van de vrouw van Potifar, haar oude voedster, de boekhouder, noem ze maar op. Ook in Jozefs leven zijn er de nodige mensen. Bijbelvaste mensen kennen ze wel. Zijn vader, zijn broers, zijn stiefmoeder, zijn zus.

Plotgedreven

De bijbelschrijver is geen romanschrijver, ook al lezen sommige verhalen ‘lekker’ weg en zijn ze intrigerend en spannend. Het gaat de bijbelse auteur om de boodschap: hij schrijft ‘plotgedreven’ verhalen. De psychologie van de karakters interesseert hem minder. Er klopt ook, met alle respect, geen hout van die leeftijden. Benjamin blijft maar jong en waar Juda opeens bij die put weer vandaan komt terwijl hij toch – met zijn vrouw – al ergens anders woonde…!? Het maakt voor het verhaal van de bijbelschrijver niet uit, maar ik heb er wel mee zitten worstelen om het logisch en kloppend te krijgen.

Motieven

Al gauw begon Ruben zich een beetje aan mij op te dringen. In positieve zin, hoor! Hij was degene die Jozef probeerde te redden toen de andere broers hem wilden vermoorden. Waarom? Natuurlijk zijn er predikers die zeggen dat dit eigenbelang was, hij wilde de voorbeeldige zoon uithangen om alsnog dat eerstgeboorterecht te krijgen. Dat was hem ontnomen omdat hij met de bijvrouw van zijn vader had geslapen. Dat vind ik te kort door de bocht, heb ik besloten. Mensen hebben in bijbelverhalen altijd hoogstaande (of juist laag-bij-de-grondse) motieven voor hun handelen, in het echte leven overkomen dingen mensen meestal gewoon.

Lekker gecompliceerd

Ruben heeft gezien hoe zijn moeder Lea altijd tweede viool moest spelen, ook al kreeg ze zonen. Hij zoekt zelfs liefdesappels voor haar! Ik leerde hem veel beter kennen toen ik me in zijn psychologie verdiepte. En dan moet je je oordeel soms bijstellen. Gelukkig. Ik vind het best een aardige vent en lekker gecompliceerd, dat is voor een schrijver fantastisch!
Een jongen die zijn moeder wil helpen de liefde van zijn vader op te wekken, ik vind het veelzeggend. ‘Gevoelig’ is niet echt een predicaat dat bij die cultuur van trotse kerels hoort, ik weet het, en ik zal Ruben zeker geen gezichtsverlies aandoen. Dat heb ik hem beloofd.

Afbeelding: ‘Liefdesappels’ (Mandragora officinarum)

Reageren

Reacties

Deel dit verhaal:
Gastblogger

Geschreven door:

Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars