Lijden: heel gewoon

Het is al heel lang een ritueel in mijn leven: 's morgens opstaan, ontbijten en mijn krant lezen. Van lezen is lang niet altijd sprake, maar koppen snellen lukt altijd. Mijn krant is goed in positieve koppen, maar natuurlijk zijn er ook zat negatieve. En als de koppen dat niet zijn, dan zijn het de foto's wel:  chaos na een terroristische aanslag, bange mensen voor een grens. De plaatsen wisselen, maar de verhalen en de foto's blijven zich herhalen.

En dus begin ik bijna elke dag met een portie lijden. Lijden op afstand. Lijden van anderen. En toch blader ik geïnteresseerd van pagina naar pagina, van artikel naar artikel en eet ik ondertussen m’n kom met cornflakes. Bijna alsof er niets aan de hand is.

Overbekend

En let wel: ik ben geen koele kikker. Ik ben niet alleen maar bezig met mijn eigen plezier. En toch: blijkbaar is lijden dat je zelf niet treft, ook gewoon. Onderdeel van het leven.

Momenteel zitten wij in de kerk midden in de 40-dagen tijd. We volgen Jezus op zijn weg naar het kruis. Van jongs af aan heb ik in de kerk, op school en thuis gehoord en gelezen over het lijden van Jezus. En dan voel je al waar ik naar toe wil: er zijn momenten dat ik op het lijden van Jezus Christus net zo reageer als op de krant: heel gewoon wat daar gebeurt.

Medelijden

In de verhalen over Jezus kom je op 9 verschillende plaatsen deze woorden tegen: ‘En Hij was zeer met hen begaan’. Mooi, deze woorden. Prachtig, die Jezus. Ja, zo wil ik ook zijn. Bewogen. Geraakt door wat ik zie. Geraakt door het lijden van de ander.

Da’s mijn streven voor het restant van de 40-dagentijd: echt meeleven met de lijdende Jezus, echt  meeleven met de lijdende ander.

Wie doet er mee?

Foto: RomansTenNine

Reageren

Reacties

Deel dit verhaal:
Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars