MENUMENU

Lijden: heel gewoon

Het is al heel lang een ritueel in mijn leven: 's morgens opstaan, ontbijten en mijn krant lezen. Van lezen is lang niet altijd sprake, maar koppen snellen lukt altijd. Mijn krant is goed in positieve koppen, maar natuurlijk zijn er ook zat negatieve. En als de koppen dat niet zijn, dan zijn het de foto's wel:  chaos na een terroristische aanslag, bange mensen voor een grens. De plaatsen wisselen, maar de verhalen en de foto's blijven zich herhalen.

En dus begin ik bijna elke dag met een portie lijden. Lijden op afstand. Lijden van anderen. En toch blader ik geïnteresseerd van pagina naar pagina, van artikel naar artikel en eet ik ondertussen m’n kom met cornflakes. Bijna alsof er niets aan de hand is.

Overbekend

En let wel: ik ben geen koele kikker. Ik ben niet alleen maar bezig met mijn eigen plezier. En toch: blijkbaar is lijden dat je zelf niet treft, ook gewoon. Onderdeel van het leven.

Momenteel zitten wij in de kerk midden in de 40-dagen tijd. We volgen Jezus op zijn weg naar het kruis. Van jongs af aan heb ik in de kerk, op school en thuis gehoord en gelezen over het lijden van Jezus. En dan voel je al waar ik naar toe wil: er zijn momenten dat ik op het lijden van Jezus Christus net zo reageer als op de krant: heel gewoon wat daar gebeurt.

Medelijden

In de verhalen over Jezus kom je op 9 verschillende plaatsen deze woorden tegen: ‘En Hij was zeer met hen begaan’. Mooi, deze woorden. Prachtig, die Jezus. Ja, zo wil ik ook zijn. Bewogen. Geraakt door wat ik zie. Geraakt door het lijden van de ander.

Da’s mijn streven voor het restant van de 40-dagentijd: echt meeleven met de lijdende Jezus, echt  meeleven met de lijdende ander.

Wie doet er mee?

Foto: RomansTenNine
2 reacties op “Lijden: heel gewoon
  1. marina schreef:

    ik ben altijd met anderen begaan met personen en dieren en de natuur, maar soms is het weleens teveel en dan kijk ik toch maar eens weg en denk ik weet het allemaal wat er gebeurt wat moet ik er mee…maar als je wat voor een ander kunt doen moet je het niet laten

  2. Antje Groenendijk-Meindersma schreef:

    Hallo Marina,
    Dank je wel voor je reactie.
    Je hebt gelijk: als je het lijden in de wereld serieus neemt, kan het op je gaan drukken en kan er een gevoel van onmacht opkomen. Het is niet mijn bedoeling om met deze blog die gevoelens aan te wakkeren. Het leed in de wereld moet geen molensteen om onze nek worden. Eerder wil ik mijzelf en anderen aanmoedigen om vooral bewust te leven. En dus niet langs de moeiten en de pijn heen te kijken, maar het serieus te nemen. Zoals jij ook al doet. En ik hoop mezelf en anderen in deze 40-dagen tijd ook te helpen om bewuster Jezus op zijn weg naar het kruis te volgen.
    Vriendelijke groet,
    Antje

Deel dit verhaal:
Auteur van de week

Geschreven door:

Thema: Blog
20 februari 2016

14 x gelezen
Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars