Loslaten

Eindelijk is het zo ver. Max gaat naar het kinderdagverblijf. Als moeder vind ik dat best even spannend en Max zelf ook. Hoe dit gegaan is, lees je in deze blog. 

Wennen 

Een aantal weken van te voren mag Max al voor een wenochtend komen. Omdat ik weet dat Max tijd nodig heeft om om te schakelen in een nieuwe omgeving vraag ik om een extra wenmoment en mogen we al voor een rondleiding komen. Max vindt het maar wat interessant en wijst al naar het speelgoed. Dat lijkt veelbelovend. De eerste wenochtend zijn wij er nog even bij en daarna blijft Max alleen. Hij slaapt zelfs even. De tweede wenochtend gaat hij in protest, zo lijkt het. Hij wil niet eten, niet drinken en niet slapen en huilt vooral. Wat voel ik me rot als ik hem ophaal. Ik weet dat hij van mensen om zich heen houdt, maar ik weet ook hoe spannend hij het vindt. Ik overleg met het kinderdagverblijf en we besluiten dat Max nog een extra ochtend mag komen wennen. Ik blijf er wat langer bij en dan gaat Max op onderzoek uit. Hij slaapt nu in ieder geval, maar eet nog niet. 

Vakantie 

Tussendoor gaan we nog een week op vakantie. Kamperen met allemaal (bekende) gezinnen om ons heen. Vooral de kinderen willen graag met Max spelen. Hij vind het maar niks die aandacht en begint te piepen en hangt aan mijn been. Als ouders kiezen we er voor om bewust in Max te investeren zodat hij stap voor stap kan wennen aan drukte en kinderen om hem heen. Dan, na 5 dagen lijkt ineens de knop om bij Max. Hij is niet te houden en kruipt dwars door het natte gras het hele veld over. Als er kinderen met hem willen spelen vindt hij dit goed. Hij huilt niet meer om mensen die in de buurt komen. Wat een opluchting. 

En dan is het zover….. 

Deze week is het zover. Max is echt een hele dag naar het kinderdagverblijf geweest. We hadden al een plan B gemaakt maar dat was niet nodig. Ik laat hem wel huilend achter maar hij is al snel weer stil. Als ik ’s middags bel om te horen hoe het gaat hoor ik dat hij het heel goed doet. Hij eet, slaapt en lacht. Wat ben ik opgelucht. Als ik dan vervolgens in zijn digitale schriftje een paar foto’s ontdek, ben ik echt overtuigd. Met guitige oogjes kijkt hij mij aan. Dit is hoe wij onze Max kennen.  

Loslaten 

Niet alleen Max moet wennen. Ook ik als moeder. Ik hou stiekem zo graag de controle en nu moet ik die loslaten. Ik zie zijn angst en wil niets liever dan hem beschermen. Toch weet ik dat teveel beschermen hem juist angstiger maakt. Mijn man staat er meer ontspannen in dan ik. Hij spreekt vertrouwen uit dat het wel goed komt. Ik vind loslaten nog wat lastiger. In mijn gebed zegen ik Max met Gods nabijheid en ik vraag God om rust en vrede. En die komt er ook gaandeweg dit hele proces. Ik weet dat ik niet alleen ben en ik weet dat Max niet alleen is. God is bij ons allebei.  

Kun jij de controle loslaten? 

Lees ook: https://www.mijnkerk.nl/lunchgedichtlaatlos/  , een gedicht dat we eerder plaatsten over dit onderwerp.

Een reactie op “Loslaten
  1. Avatar mar schreef:

    juist als je kan loslaten komt het meestal ineens goed..

Deel dit verhaal:
Gastblogger

Geschreven door:

Thema: Blog
5 augustus 2017
Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Krijg wekelijks inspiratie en praktische tips over geloof in je dagelijks leven in je mailbox.
Wij zullen je gegevens niet aan derden doorgeven.
Nieuwsbrief