MENUMENU

Luiken

Als kind op het Zeeuwse platteland, in de jaren zeventig, kwam het regelmatig voor dat ik huizen zag waar men ‘rouw sloot’ wanneer er een familielid was overleden.

Rouw sluiten betekende dat de overgordijnen de hele dag, op een kier na, gesloten bleven; de glasgordijnen werden weggehaald; de planten weg van de vensterbank; de klokken in huis stilgezet; de spiegels omgedraaid of verborgen onder een doek. Dit alles gedurende de dagen dat de overledene ‘boven aarde stond’. Als kind wist ik dat daar mensen woonden die verdriet hadden, want ik had het ook wel eens bij ons thuis meegemaakt. Vreselijk vond ik dat: mijn moeder in tranen, mijn vader die alleen het hoognodige sprak en alles in huis was donker, bedompt en
droevig. Ik begreep er niets van, want de mensen die overleden waren, gingen toch naar de hemel? Dan hoef je niet droevig te zijn, vond ik met mijn zeven jaar. Dat je iemand kunt missen, kwam niet bij me op.

Nu als vijftiger op het Franse platteland zie ik dat de mensen de luiken van hun huizen, in de zomer, overdag sluiten om de warmte buiten te houden. Mijn buurvrouw vroeg me laatst waarom ik toch altijd de luiken open hou…

Reageren

Reacties

Deel dit verhaal:

Geschreven door:

Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars