MENUMENU

Lunchgedicht ‘depressie’

Ook op deze zonnige dag zijn er mensen die leven met een donkere wolk, die alleen zij kunnen zien. Een lunchgedicht over depressie.

Een zomerse dag
met een donker wolkje
dat ik alleen kan zien.
Alles is onuitsprekelijk vermoeiend.

Dezelfde strijd
blijf ik liggen
of kom ik eruit.
Alles is onuitsprekelijk vermoeiend.

Kom maar mijn vriend,
mijn donderwolkje
dan doen we de gordijnen dicht
en zwelgen we in elkaar.
Als ik aan je toegeef
groei je,
omarm je mij,
verslind je mij.

Ik moet vechten
naar buiten, eruit
de zon in.
Alles is onuitsprekelijk vermoeiend.

En elke dag weer
wassen, eten, slapen
bewegen.
Alles is onuitsprekelijk vermoeiend.

Kom maar mijn vriend,
mijn donderwolkje
dan doen we de gordijnen dicht
en zwelgen we in elkaar.
Als ik aan je toegeef
groei je,
omarm je mij,
verslind je mij.

Oh nee, bezoek
mensen en lawaai,
ik moet weer iets.
Alles is onuitsprekelijk vermoeiend.

Ik ben geliefd,
men geeft om mij.
Ik wil ook wel,
maar alles is onuitsprekelijk vermoeiend.

Kom maar mijn vriend,
mijn donderwolkje
dan doen we de gordijnen dicht
en zwelgen we in elkaar.
Als ik aan je toegeef
groei je,
omarm je mij,
verslind je mij.

Reageren

Reacties

Deel dit verhaal:
MijnKerk.nl

Geschreven door:

Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars