Lunchgedicht ‘uitverkoop’

Een ouder echtpaar. Zij winkelt, hij moet mee. Aan wie denk jij bij het lezen van dit gedicht?

Uitverkoop

Een warme jas, een warme das
en in elke hand een plastic tas.
Daar slenteren ze heen en weer
op deze gure winterdag.
Een mevrouw en een meneer
zij winkelt en hij wandelt mee.
Zij zegt “‘t is toch niet te zwaar”
en hij schudt dan maar van nee.

Een koffie en een stuk gebak
bij de HEMA op hun gemak.
En daar gaan ze nog een keer
zij is nog lang niet uitgeshopt
de mevrouw met haar meneer.
Winkel en winkel uit, hij sloft met haar mee.
Zij zegt “‘t is toch niet te zwaar”
en hij schudt dan maar van nee.

Een nieuwe jas, een nieuwe tas
en voor de kerst een nieuwe das,
en nieuwe schoenen van echt leer.
Op deze drukke winkeldag.
koopt mevrouw ook iets voor meneer
nieuwe sloffen bij de V&D.
Zij vraagt “vind je ze mooi?”
in zijn hart schudt hij van nee.

2 reacties op “Lunchgedicht ‘uitverkoop’
  1. Avatar Conny schreef:

    Deze mevrouw, haast middelbaar,
    winkelt zelden. Liever nooit.
    Met shoppen is zij echt wel klaar
    Ze past in geen enkel cliché ooit
    🙂

  2. Avatar yvon schreef:

    Ik denk aan mijn vader en moeder die er niet meer zijn. Ook mijn moeder hield van winkelen in tegenstelling tot mijn vader die het een “straf” vond. Maar hij ging altijd met haar mee…. echte liefde…… want zo was hij. Zich altijd wegcijferend.

Deel dit verhaal:
Gastblogger

Geschreven door:

Thema: Blog
1 december 2014
Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Krijg wekelijks inspiratie en praktische tips over geloof in je dagelijks leven in je mailbox.
Wij zullen je gegevens niet aan derden doorgeven.
Nieuwsbrief